Καλησπέρα σας!

Εύη εδώ 🙋🏻‍♀️

Το σημερινό άρθρο θα έπρεπε να είναι αφιερωμένο σε μία ακόμη βιβλιο-παρουσίαση, συνοδευμένη από κυριακάτικη βόλτα στο Παρίσι. Όπως όμως (ίσως) προϊδεάζει ο τίτλος, δεν έχουμε ούτε βιβλιοκριτική, ούτε Παρίσι. Αφενός, ο καιρός εδώ είναι μουντός και κρύος σήμερα και δεν εμπνέει καθόλου για ατέλειωτες βόλτες στα πάρκα και στις όχθες του Σηκουάνα. Αφετέρου, νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για κάτι άλλο.

Από το μεσημέρι της Παρασκευής ο λογαριασμός του the wooden shelf στο instagram έχει μπλοκαριστεί και δεν μπορούμε να δημοσιεύσουμε τίποτα, αλλά ούτε και να δούμε τα μηνύματα ή τις ήδη υπάρχουσες δημοσιεύσεις (τις δικές μας ή άλλων προφίλ). Η εφαρμογή θέτει ένα όριο στον αριθμό των κινήσεων (like, comment, follow) που μπορεί να κάνει ένας καινούριος λογαριασμός στις πρώτες ημέρες της ύπαρξής του. Υποθέτουμε ότι ξεπεράσαμε αυτό το όριο και έτσι το instagram απέκλεισε για λίγες – ελπίζουμε! – ημέρες τη δυνατότητα να δρούμε και να αλληλεπιδρούμε σε αυτόν το χώρο.

Αρχικά νιώσαμε έκπληξη. Μολονότι διαθέτουμε και οι δύο μια σχετική εμπειρία και κάποιες βασικές γνώσεις πάνω στους κανόνες λειτουργίας του instagram, δεν περιμέναμε ότι θα ήταν τόσο εύκολο να τους «παραβιάσουμε». Έπειτα ανησυχία. Για πόσο καιρό δε θα έχουμε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε το λογαριασμό μας και πώς αυτό θα επηρεάσει την επισκεψιμότητα του blog μας τώρα αλλά και στο μέλλον; Τι εντύπωση δίνει ένα προφίλ που φάνηκε να ξεκινά δυναμικά αλλά την τρίτη κιόλας μέρα σταμάτησε κάθε δραστηριότητα κι επικοινωνία;

Στο τέλος αποδοχή. Θα περιμένουμε και θα δούμε. Το πιθανότερο είναι οι λειτουργίες του λογαριασμού μας να αποκατασταθούν μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες. Να πούμε την αλήθεια, ελπίζαμε ότι ο αποκλεισμός θα ήταν 48ωρος, αλλά έχουν περάσει πια πάνω από δύο μέρες, οπότε μάλλον το πρόβλημα θα παραμείνει όπως έχει για λίγο καιρό ακόμα. Μιλάμε βέβαια πάντα για ένα λογαριασμό με καμιά 60αρια «ακολούθους», οι περισσότεροι από τους οποίους είναι φίλ@ μας και έχουν ενημερωθεί για την κατάσταση μέσω των προσωπικών μας προφίλ.

Θα μου πείτε, τι νόημα έχει τότε να τα συζητάμε όλα αυτά; Κουβεντιάζοντας με φίλες αυτές τις μέρες έπιασα τον εαυτό μου να επαναλαμβάνει ένα πράγμα: «Εμάς μάς ενδιαφέρει να γράφουμε στο blog ώστε να δημιουργήσουμε εκεί πέρα μια όμορφη παρέα που θα διαβάζει τα άρθρα μας και θα τα σχολιάζει. Το instagram το χρησιμοποιούμε εντελώς επικουρικά, για να γνωστοποιήσουμε ευκολότερα το blog σε ένα ευρύτερο κοινό.»

Κι όμως, αυτή η τελευταία σκέψη έφτασε στο τέλος να μεταφράζεται στο μυαλό μου ως «Η απουσία του blog μας στο instagram ισούται με την παταγώδη αποτυχία του γενικά». Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό η αντίληψη αυτή θα επαληθευτεί. Μπορώ όμως να αναγνωρίσω την πηγή από την οποία αναβλύζει και να δικαιολογήσω, εν μέρει, την αστεία κατά τα άλλα ανησυχία μου.

Σε μια πραγματικότητα όπου κάθε επιχείρηση – από τη μικρότερη start-up έως τη μεγαλύτερη πολυεθνική, κι από την οικογενειακή «small business» στις καθιερωμένες στο χώρο του εμπορίου αλυσίδες καταστημάτων – έχει προφίλ στο instagram μέσω του οποίου προωθεί και διαφημίζει τη δουλειά της, τι ελπίδες έχει οποιοσδήποτε μένει έξω από το χώρο (και το χορό); Όπως αναφέραμε και στο πρώτο άρθρο που δημοσιεύτηκε σε αυτό το blog, τα ιστολόγια θεωρούνται πλέον σε μεγάλο βαθμό απαρχαιωμένα και βαρετά. Και το κατανοώ απόλυτα. Μόνα τους δύσκολα πια μπορούν να σταθούν.

Ο κόσμος του instagram, με την πληθώρα εικόνων, την ποικιλία περιεχομένου και την ευκολία περιήγησης από τον ένα λογαριασμό στον άλλο, είναι πολύ πιο δελεαστικός από οποιοδήποτε blog, όσο καλοστημένο και φροντισμένο κι αν είναι. Αισθάνομαι όμως τώρα τελευταία ότι αυτή ακριβώς η δύναμη που αποκτά καθορίζοντας τι είναι ενδιαφέρον και τι όχι, τι αξίζει να προβληθεί και τι θα παραμείνει στην αφάνεια, παίρνει πολύ μεγάλες κι ενδεχομένως ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Δε θέλω να με παρεξηγήσετε. Μου αρέσει πολύ αυτή η πλατφόρμα. Περνάω εκεί το μεγαλύτερο μέρος του περιορισμένου κατά τα άλλα ελεύθερου χρόνου μου, χαζεύοντας λογαριασμούς αφιερωμένους στην τέχνη, στην αρχαιολογία, στο περιβάλλον, στη φωτογραφία, στα βιβλία, στα ταξίδια. Γνωρίζω δημιουργούς θεματικών προφίλ που κάνουν εξαιρετική δουλειά και δε χορταίνω να προωθώ τις δημοσιεύσεις τους. Έχω ασχοληθεί κι εγώ η ίδια με την περιβόητη «δημιουργία περιεχομένου» και τη «διαχείριση social media», βοηθώντας φίλους μεγαλύτερης ηλικίας, ελάχιστα εξοικειωμένους με το συγκεκριμένο χώρο, να προωθήσουν τις επιχειρήσεις τους, αλλά και αναλαμβάνοντας τη διαχείριση του λογαριασμού ενός πανεπιστημιακού project στο οποίο συμμετείχα. Αυτήν τη στιγμή έχω συνδεδεμένους 5 διαφορετικούς λογαριασμούς instagram στις συσκευές μου, συμπεριλαμβανομένου του προσωπικού μου (ξέροντας βέβαια ότι απαιτείται ακόμα πολλή εξάσκηση για να θεωρήσω τον ερασιτέχνη εαυτό μου γνώστη του αντικειμένου – φαίνεται εξάλλου από το πώς χειρίστηκα το λογαριασμό του the.woodenshelf).

Δεν γράφω αυτό το άρθρο, λοιπόν, για να κακολογήσω το instagram, ούτε και για να παραπονεθώ για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί. Ίσα ίσα εκτιμώ πολύ κάθε νέα γνώση και κάθε βοήθεια που προσφέρει στη διακίνηση ιδεών και στην προώθηση υπηρεσιών και προϊόντων. Ούτε σχολιάζω γενικά τους κινδύνους που ελλοχεύουν στα social media, από ένα σημείο και μετά έγκειται στην προσωπική ευθύνη του καθενός η χρήση που θα κάνει. Καταλαβαίνω επίσης ότι ισχύει κι εδώ ο νόμος της ζήτησης και της προσφοράς, όπως λίγο πολύ παντού. Και ότι το instagram επιτρέπει ένα διαφορετικό είδος blogging που μπορεί ενίοτε να είναι εξίσου ή και περισσότερο ενδιαφέρον από το κλασικό.

Εκφράζω απλώς τον προβληματισμό μου, με τρόπο διόλου απόλυτο και αφοριστικό, για τη διαρκώς αυξανόμενη παντοδυναμία του συγκεκριμένου μέσου στην προβολή και στη διάδοση της δουλειάς του καθενός. Κάτι που δεν υπάρχει στο instagram σημαίνει ότι δεν υφίσταται γενικά; Ή ακόμα χειρότερα, σημαίνει ότι δεν αξίζει την προσοχή μας; Κι αν την αξίζει, πώς μπορούμε να μάθουμε γι’αυτό, πώς μπορούμε να το προσεγγίσουμε;

Τέλος, θα άξιζε ίσως να αναφερθεί κανείς στην ευκολία με την οποία μπορεί να χαθεί ξαφνικά ο κόπος και η δουλειά μηνών στο instagram. Τώρα τελευταία αυξάνονται διαρκώς οι περιπτώσεις χακαρίσματος λογαριασμών με αποτέλεσμα οι ιδιοκτήτες τους να πρέπει συχνά να δημιουργήσουν από την αρχή περιεχόμενο και να αποκτήσουν κοινό. Πριν λίγους μήνες θυμάμαι να διαβάζω τη δημοσίευση μιας (κατά τα άλλα πετυχημένης και στο instagram) blogger η οποία εξηγούσε γιατί αξίζει να δώσουμε περισσότερη σημασία στα blog και να εκτιμήσουμε λίγο παραπάνω την προσπάθεια που γίνεται για δημιουργία ποιοτικού κι ενδιαφέροντος περιεχομένου και σε αυτά, έξω από το instagram.

Δεν ξέρω αν θέλω να καταλήξω κάπου. Ίσως στο ότι αγαπώ πολύ αυτό το blog και ετοιμάζω άρθρα με μεγάλη χαρά, ακόμα κι αν δε γνωρίζω πότε θα μπορέσω να τα κοινοποιήσω στο λογαριασμό μας στο instagram και να τους αφιερώσω κι εκεί πέρα ένα post.

Αν φτάσατε έως εδώ, σας ευχαριστώ πολύ που διαβάσατε αυτό το άρθρο! Έχετε κάνει παρόμοιες σκέψεις; Παρακολουθείτε ή θα παρακολουθούσατε blog, χωρίς (έντονη) παρουσία στο instagram;

Υ.Γ.: Φανταστείτε να προσπαθούσα να χωρέσω όλες αυτές τις σκέψεις σε μια δημοσίευση ή σε μερικά stories στο instagram. Πραγματικά θαυμάζω αυτούς και αυτές που καταφέρνουν να συμπυκνώσουν σε ένα ινσταγκραμικό post σύνθετες σκέψεις και πληροφορίες με συνοπτικό, εύληπτο κι ενδιαφέροντα τρόπο.