Ένα από τα ζητήματα που με προβληματίζουν συχνά είναι αυτό των ανθρώπων που βρίσκονται φυλακισμένοι. Οι συνθήκες μέσα στη φυλακή σχεδόν πάντα είναι δύσκολες, ενώ δύσκολα μάλλον μπορεί κανείς να αγνοήσει το γεγονός ότι στη φυλακή καταλήγουν στη συντριπτική τους πλειοψηφία άνθρωποι από τις χαμηλότερες κοινωνικά τάξεις. Με μία λέξη, οι φτωχοί.

Η Ελλάδα παρότι είναι μια χώρα που εμφανίζει χαμηλά ποσοστά φυλάκισης, δεν διαθέτει ένα σύγχρονο σωφρονιστικό σύστημα, με τον υπερπληθυσμό στις φυλακές να είναι ένα μόνιμο ζήτημα. Το 2015, ένας αμφιλεγόμενος νόμος, ο νόμος Παρασκευόπουλου ή 4322/2015 έρχεται να ταράξει το πολιτικό σκηνικό, προβλέποντας την αποφυλάκιση κρατουμένων μετά την έκτιση ενός μικρού τμήματος της ποινής, με στόχο την αποσυμφόρηση των φυλακών. Η αντιπολίτευση αντιδρά έντονα, αλλά ο νόμος εφαρμόζεται και χιλιάδες κρατούμενοι αποφυλακίζονται. Λίγα χρόνια μετά, η κυβέρνηση αλλάζει και ο νόμος τροποποιείται.

Συχνά στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης παρουσιάζονται παραδείγματα από σωφρονιστικά συστήματα άλλων χωρών. Χώρες όπως η Δανία ή η Νορβηγία θεωρούνται πρωτοπόρες, ενώ άλλες χώρες όπως η Βραζιλία μειώνουν την ποινή φυλάκισης κατά τέσσερις μέρες αν ο κρατούμενος διαβάσει ένα βιβλίο. Την ίδια ώρα στην Ελλάδα, ξεκινά να κατασκευάζεται νέο σωφρονιστικό κατάστημα στον Ασπρόπυργο, με σκοπό να αντικαταστήσει το αντίστοιχο στον Κορυδαλλό.

Λίγο ή πολύ, παρά τις όποιες αλλαγές συμβαίνουν γύρω μας, παραμένουμε αμέτοχ@ μπροστά τους. Η δημοκρατία μας δεν λειτουργεί σωστά και οι όποιες βελτιώσεις στις συνθήκες κράτησης αυτών των ανθρώπων που δίκαια ή άδικα βρίσκονται φυλακισμένοι, γίνονται «από τα πάνω», ενώ η πλειοψηφία του κόσμου στέκεται φοβικά απέναντι σε νόμους όπως ο 4322/2015.

Καθώς είμαστε λίγες μέρες πριν το Πάσχα θα ήθελα να αναφέρω τον Ονήσιμο, ένα Ειδικώς Φιλανθρωπικό Σωματείο που είναι ίσως το μόνο (τουλάχιστον από όσο γνωρίζω εγώ) που ασχολείται με την ευζωία κατά την κράτηση αλλά και την κοινωνική επανένταξη των φυλακισμένων.

Σαφώς όμως η φιλανθρωπία δεν μπορεί να είναι η λύση. Η ενεργοποίηση όλων μας για τη διεκδίκηση ανθρώπινων συνθηκών διαβίωσης πρέπει να είναι προτεραιότητα.