Καλή σας μέρα και Χρόνια Πολλά, Εύη εδώ 🙋🏻‍♀️

Σκέφτηκα να κάνουμε σήμερα έναν περίπατο στο Parc Floral de Paris («Πάρκο λουλουδιών του Παρισιού», σε πρόχειρη μετάφραση) για να χαρούμε την ανθισμένη φύση. Για την ακρίβεια, η βόλτα πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη Κυριακή, γι’αυτό και έχουμε πλούσιο φωτογραφικό υλικό από την επίσκεψή μας στο πάρκο. Αλλά σήμερα, λόγω της ημέρας, νομίζω ότι ταιριάζει (να γράψω εγώ και να διαβάσετε εσείς) κάτι πιο χαλαρό και ξέγνοιαστο.

Αν τελειώσατε, λοιπόν, με το πασχαλινό τραπέζι, πιάστε μια σόδα κι ελάτε να τα π(ι)ούμε!

Το Parc Floral βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του Παρισιού, εκτός του περιφερειακού δακτυλίου που κυκλώνει, κατά κάποιον τρόπο, τα 20 διαμερίσματα («arrondissements») στα οποία είναι χωρισμένη η πόλη. Το πάρκο είναι ενσωματωμένο στο Bois de Vincennes (Δάσος της Βενσέν), στο οποίο βρίσκεται και το ομώνυμο κάστρο, ενώ η περιοχή υπάγεται διοικητικά στο 12ο διαμέρισμα του Παρισιού. Μπαίνω στον πειρασμό να επισυνάψω χάρτη, αλλά θα σας αφήσω να το αναζητήσετε μόνοι και μόνες σας. Όσο περισσότερο ψάχνεις, τόσα περισσότερα πράγματα ανακαλύπτεις. Το καστράκι το έχω επίσης επισκεφτεί στο παρελθόν, ίσως κάποια στιγμή σας γράψω δυο λόγια και γι’αυτό.

Φτάνοντας εκεί με τη φίλη μου τη Χαρά (η οποία έδωσε και την ιδέα να το επισκεφτούμε), με τη γραμμή 1 του μετρό και μετά από 15 λεπτά ποδαρόδρομο από τη στάση έως την είσοδο του πάρκου, είδαμε δυο μεγάλες ουρές να περιμένουν στα ταμεία. Για να μπεις στο πάρκο πληρώνεις ένα συμβολικό εισιτήριο των 2,5 €, ενώ η τιμή του μειωμένου είναι στα 1,5 €. Για καλή μας τύχη, η ουρά προχώρησε γρήγορα και μπήκαμε στο πάρκο μετά από ένα δεκάλεπτο. Ήταν νωρίς το μεσημέρι, είχε αρκετή ζέστη (καλά, μη φανταστείτε, γύρω στους 24-26 βαθμούς), αλλά νιώσαμε αμέσως τη δροσερή ανάσα του πάρκου και του δάσους γύρω του.

Προτιμήσαμε να μη χρησιμοποιήσουμε το χάρτη στην είσοδο του πάρκου, αλλά να περιπλανηθούμε ελεύθερα για να εξερευνήσουμε τους διάφορους θεματικούς κήπους, ακολουθώντας τα δρομάκια και τις πινακίδες που τα συνοδεύουν.

Οφείλω να ομολογήσω ότι στην αρχή είδαμε πολλή πρασινάδα και, προσωπικά, δεν ενθουσιάστηκα. Ήρθαμε εδώ για τα λουλούδια και βρισκόμαστε στην καρδιά της άνοιξης, σωστά; Πού είναι τα άνθη, λοιπόν; Παρόλα αυτά, αφήνοντας στην άκρη τις προσδοκίες μου, απόλαυσα τη βόλτα στη φύση. Έπαιξε σίγουρα ρόλο το γεγονός ότι είναι όλα φροντισμένα και περιποιημένα, ενώ οι επεξηγηματικές πινακίδες δίνουν πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την προέλευση, τον κύκλο ζωής και τις ιδιότητες του κάθε φυτού. Πολλές από αυτές μάλιστα απευθύνονται σε παιδιά, οπότε είναι ακόμα πιο διασκεδαστικό (κι εύκολο) να συλλάβει κανείς την πληροφορία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι δίνεται έμφαση και στην πανίδα του πάρκου, και κυρίως στη συμβολή της στην αναπαραγωγή των φυτών. Γιατί, τι είναι ένα δάσος χωρίς τις μέλισσες και τα σκαθάρια του;

Φτάνοντας στα λουλούδια δεν μπορούσαμε να μη θαυμάσουμε την ποικιλία των χρωμάτων τους. Συγκράτησα λίγα από τα ονόματά τους δυστυχώς, αλλά τράβηξα πολλές φωτογραφίες. Όταν επισκέπτομαι μουσεία, έχω τη συνήθεια να φωτογραφίζω, εκτός από τα αντικείμενα που με ενδιαφέρουν, και τις καρτέλες που λένε δυο λόγια γι’αυτά. Δεν έκανα το ίδιο στο πάρκο, παρά το γεγονός ότι μου θύμισε ένα ανοιχτό μουσείο φυσικής ιστορίας σε αρκετά σημεία του.

Ο κεντρικός χώρος του πάρκου έχει διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να θυμίζει τις (ανθισμένες) όχθες μιας λίμνης. Δεν περάσαμε πολύ χρόνο στο συγκεκριμένο μέρος, μιας που είχε ήδη περάσει η ώρα όταν φτάσαμε εκεί. Σίγουρα όμως την επόμενη φορά θα προτιμήσουμε να κάνουμε μια χαλαρή βόλτα, συνοδευμένη από πικ νικ, χωρίς το «άγχος» του να προλάβουμε να δούμε όσο το δυνατόν περισσότερους κήπους.

Το πάρκο προσφέρεται και για δραστηριότητες αναρρίχησης και περιπέτειας στη φύση, καθώς διαθέτει τις κατάλληλες υποδομές, οι οποίες ήταν όμως κλειστές εξαιτίας της πανδημίας. Από την άλλη, βέβαια, οι παιδικές χαρές του πάρκου ήταν ανοιχτές και προσβάσιμες και τα παιδάκια έπαιζαν ανενόχλητα, κυριολεκτικά το ένα πάνω στο άλλο, συνοδευμένα από γονείς με τη μάσκα κάτω από το πηγούνι. Κατανοώ φυσικά ότι βρισκόμαστε σε ανοιχτό χώρο, με φρέσκο αέρα. Κι εμείς κατεβάσαμε τις μάσκες μας για λίγα λέπτα για να φωτογραφηθούμε ή να πιούμε μια γουλιά νερό (όχι μες στον κόσμο, σίγουρα). Υπήρχαν, ωστόσο, σημεία όπου πραγματικά δεν τηρούνταν καθόλου οι αποστάσεις, βλέποντας δεκάδες γονείς και παιδιά συνωστισμένους γύρω από δυο κούνιες.

Όπως ίσως καταλαβαίνετε, το πάρκο είναι πολύ φιλικό προς τα παιδιά. Οι μικροί μας φίλοι φαίνονταν να το απολαμβάνουν εκείνη την ανοιξιάτικη Κυριακή, περισσότερο από τον οποιονδήποτε. Εκτίμησα ιδιαίτερα το γεγονός ότι υπάρχει ειδικός χώρος στον οποίο μπορούν να περιμένουν τα παιδιά, για να τα εντοπίσουν οι γονείς τους, σε περίπτωση που χαθούν.

Φυσικά δεν έλειψαν τα αρνητικά. Είδα, με λύπη μου, σε αρκετά σημεία να αφήνει ο κόσμος σκουπίδια από την τροφή που κατανάλωσε όλη μέρα. Συχνό φαινόμενο, θα μου πείτε, τι σου κάνει εντύπωση; Δεν μου κάνει εντύπωση. Απλά είναι οξύμωρο και απογοητευτικό να συμβαίνει αυτό σε ένα χώρο όπου υποτίθεται πως πηγαίνουν άνθρωποι που αγαπούν και σέβονται τη φύση. Κάποιοι πατούσαν επίσης πάνω σε παρτέρια στα οποία είχαν πρόσφατα φυτευτεί σπόροι ή βολβοί που θα δώσουν νέα λουλούδια. Προφανώς υπάρχουν ταμπέλες που σε πληροφορούν σχετικά με αυτό και σε αποτρέπουν από το να περπατήσεις εκεί όπου δεν πρέπει, αλλά στο τέλος έγκειται στην παιδεία του καθενός αν θα το σεβαστεί ή όχι.

Τέλος, με στενοχώρησε ακόμα περισσότερο ένα περιστατικό. Στο πάρκο, εκτός από έντομα, ζουν διάφορα άλλα ζωάκια, κυρίως πάπιες, χήνες και τα συναφή, λόγω της παρουσίας του νερού. Ε λοιπόν, ζουν ανάμεσά τους και κάποια παγώνια. Να σας πω, σε αυτό το σημείο, ότι δεν είμαι μεγάλη φαν των συγκεκριμένων ζωντανών, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα ευχόμουν το κακό τους. Ας πούμε ότι με αποφεύγουν και τα αποφεύγω και συνεχίζουμε όλοι ήσυχα τη ζωή μας.

Είδα όμως κόσμο να προσπαθεί παθιασμένα να βγει φωτογραφία με ένα παγώνι ή να περνάει από πολύ κοντά του, για να αποφύγει την πολυκοσμία και να κόψει δρόμο, με αποτέλεσμα να του λυγίζει τα φτερά του στις άκρες. Είδα ακόμη ένα παιδί να κυνηγάει ένα άλλο τρομαγμένο παγώνι και να προσπαθεί να το βρέξει με το παγουρίνο του. Δε θέλω να σας το χαλάσω, έτσι όμορφα που βολτάρουμε εδώ, αλλά αυτό θεωρείται κακοποίηση ζώου. Δεν είναι ούτε αστείο ούτε χαριτωμένο όταν το παιδί σας τρέχει ανεξέλεγκτο πίσω από ένα φοβισμένο ζώο που προσπαθεί απεγνωσμένα να το αποφύγει. Αν ήμουν το παγώνι, μπορεί και να τσιμπούσα το παιδάκι σας, το οποίο επίσης δεν θα έφταιγε διότι δεν έλαβε την ανάλογη παιδεία από το σπίτι του.

Η ώρα πέρασε όμως, το πάρκο έκλεισε κι εμείς έπρεπε να το εγκαταλείψουμε. Θα επιστρέψουμε όμως για άραγμα στα γρασίδια του (σε όσα επιτρέπεται – και δεν είναι λίγα, ίσα-ίσα το αντίθετο) αλλά και για βόλτες ανάμεσα στα ανθισμένα δέντρα.

Σας χαιρετώ με μια από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες από το πάρκο, η οποία (κατ’εμέ) εκπέμπει γαλήνη και ηρεμία.

Να έχετε μια όμορφη Κυριακή!