Καλημέρα σε όλες και όλους, Εύη εδώ 🙋🏻‍♀️

Την Πέμπτη δεν δημοσιεύσαμε άρθρο, μολονότι μας προβλημάτισαν ιδιαίτερα τα τεκταινόμενα των τελευταίων ημερών. Από τη μία είχαμε ένα τεχνικό πρόβλημα (δεν άνοιγε το λάπτοπ του Γιάννη), από την άλλη κοντοζύγωναν αυστηρές προθεσμίες παράδοσης εργασιών (μήπως να σας ανεβάσω κανένα κεφάλαιο από τη διπλωματική;) και δεν καταφέραμε να είμαστε πιστοί στο ραντεβού μας. Σήμερα πάλι, η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα πολύ να συζητήσουμε κάποια θέματα που αφορούν στην επικαιρότητα, με πρώτο και καλύτερο την απόπειρα βιασμού που συνέβη στη Νέα Σμύρνη. Είμαι τόσο κουρασμένη όμως αυτήν την εβδομάδα που νιώθω ότι δε θα μπορέσω ούτε στο ελάχιστο να εκφράσω σε σωστά ελληνικά όλα αυτά που σκέφτομαι.

Τι θα συζητήσουμε σήμερα, λοιπόν;

Την εβδομάδα που μας πέρασε, κοινοποίησα σε stories στον προσωπικό μου λογαριασμό στο instagram ορισμένα βραδινά γεύματα που μαγείρεψα στο σπίτι. Εδώ και λίγες μέρες (δύο εβδομάδες νομίζω) φροντίζω όσο μπορώ περισσότερο τη διατροφή μου, έχοντας ήδη κάνει κάποιες σημαντικές αλλαγές στις διατροφικές μου συνήθειες. Σκοπεύω να γράψω ένα ολοκληρωμένο άρθρο στο τέλος του μήνα για να σας μιλήσω γι’αυτό το νέο εγχείρημα, αλλά η καλή μου φίλη Δήμητρα μου έστειλε ένα πολύ ψύχραιμο μήνυμα που πήγαινε κάπως έτσι «Ο ΛΑΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΣΤΟ ΜΠΛΟΓΚ». Θα σας γράψω λοιπόν ευθύς αμέσως τι έφαγα το βράδυ της Τρίτης (δείξτε λίγο ενθουσιασμό και κυρίως εσύ, Δήμητρα).

Σε αυτό το σημείο, να κάνουμε ένα disclaimer (άρθρο χωρίς disclaimer δεν υφίσταται την σήμερον ημέρα). Δεν είμαι διπλωματούχος μαγείρισσα, ούτε και ερασιτέχνης άλλωστε (ούτε διατροφολόγος είμαι, αλλά αυτά μάλλον θα σας τα πω όταν γράψω το άλλο άρθρο). Δεν απολαμβάνω ιδιαίτερα τη μαγειρική και, μέχρι πρότινος, οι γνώσεις μου επί του θέματος ήταν ελάχιστες (μακαρόνια, αβγά, ξέρετε). Αυτές οι πρόσφατες αλλαγές όμως στη διατροφή μου μου επέβαλαν, κατά κάποιον τρόπο, να μπω στην κουζίνα (θα γελάσετε αν δείτε τι λέμε κουζίνα στα μικρά παριζιάνικα στουντιάκια μας). Και διαπίστωσα ότι αν θέλω, μπορώ. Και μέχρι στιγμής είμαι πολύ ικανοποιημένη από αυτά που μαγείρεψα. Πάμε λοιπόν να φτιάξουμε ένα ριζότο.

Υπάρχει ένα ρύζι που είναι ειδικό για την παρασκευή του συγκεκριμένου πιάτου. Ρύζι για ριζότο λέγεται, μάλλον το γνωρίζετε ήδη και υποτίθεται ότι το βρίσκουμε σε όλα τα σούπερ μάρκετ. Εγώ πάλι δεν το βρήκα. Εντόπισα όμως, ανάμεσα στα μπασμάτι και τα ολικής, κάτι μίζερα σακουλάκια με ρύζι για ριζότο ΚΑΙ κομμάτια τυριού (τώρα που το σκέφτομαι, γιατί ήταν εκτός ψυγείου;). Έτοιμα δηλαδή να τα ρίξεις στην κατσαρόλα και να τα μαγειρέψεις. Ιδανικά θα ήθελα το απλό σκέτο ρύζι για να προσθέσω μόνη μου όποια και όσα υλικά θέλω. Αγόρασα όμως αυτό που βρήκα, γιατί πολύ βαριόμουν να πάω σε άλλο σούπερ μάρκετ. Φυσικά και ξέχασα να πάρω τους κύβους λαχανικών για να φτιάξω το ζωμό μέσα στον οποίο βράζουν συνήθως τα ριζότι (τουλάχιστον αυτά που μου μαγειρεύουν οι Ιταλοί του Βορρά οι οποίοι έχουν παράδοση στο συγκεκριμένο πιάτο). Το θυμήθηκα λίγο αργά (την ώρα που άναβα το μάτι της κούζινας, ΤΟΣΟ αργά), αλλά πήγε πολύ καλά και χωρίς το ζωμό.

Ευτυχώς να λέμε που είχα αγοράσει τα υπόλοιπα υλικά που ήθελα να προσθέσω, δηλαδή τα κρεμμύδια, τα σκόρδα (σκόνη σκόρδου, για την ακρίβεια – για να μην κοπιάσω), τα κολοκυθάκια, τα μανιτάρια (κάτι champignons έτοιμα κομμένα – για να μην κουραστώ), κρέμα γάλακτος (με όλα τα λιπαρά) και μπλε τυρί (Bleu d’Auvergne γιατί δεν είχα στο χωριό μου, οπότε ευκαιρία να το φάω εδώ).

Νομίζω ότι πρώτα τσιγάρισα το κρεμμύδι και τη σκόνη σκόρδου (!) σε δυο κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο (με το μάτι ρίξτε το, μη λερώνετε κουτάλια) σε ένα βαθύ τηγάνι. Ξέρετε εσείς, στην αρχή σε δυνατή φωτιά να μαραθεί το κρεμμύδι και έπειτα σε μέτρια φωτιά για κανένα πεντάλεπτο. Αντί να χαζέψετε στο instagram στο μεταξύ, συμφέρει να κόψετε τα κολοκυθάκια σε κυβάκια σε ό,τι σχήμα θέλετε, καθώς και τα μανιτάρια σε λεπτές φέτες (πάρτε έτοιμα κομμένα να μην τυραννιέστε και θα με θυμηθείτε). Προσθέστε τα κι αυτά στο τηγάνι, τσιγαρίστε τα για άλλα 2-3 λεπτά και γεμίστε με νεράκι όσο χώρο έχει απομείνει στο δύστυχο αυτό σκεύος που επιλέξατε να χρησιμοποιήσετε. Τοποθετήστε το καπάκι και περιμένετε, πού θα πάει, θα βράσουν. Τα δικά μου μαλάκωσαν περίπου στο 10λεπτο, οπότε και πρόσθεσα το ρύζι με τα κομματάκια τυριού. Το έβρασα σύμφωνα με τις οδηγίες στη συσκευασία συμπληρώνοντας όσο νερό χρειαζόταν. Στο τέλος, πρόσθεσα την κρέμα γάλακτος (γύρω στα 100-150γρ. – νομίζω), την άφησα να πάρει μια βράση, έσβησα το μάτι και πρόσθεσα το μπλε τυρί, το οποίο άρχισε σταδιακά να λιώνει.

Ήταν υπέροχο, καταπληκτικό, γευστικότατο, ένα όνειρο! Κρεμώδες, αλλά όχι βαρύ, ισορροπημένο στη γεύση και χορταστικό. Το μανιτάρι έδεσε υπέροχα με το μπλε τυρί και το τσιγαρισμένο κρεμμύδι. Ενθουσιάστηκα και σίγουρα θα επαναλάβω τη συνταγή, την οποία εμπνεύστηκα από το bbc good food που μου πρότεινε η φίλη μου η Μαριάνα (με ένα ν, δεν είναι Ελληνίδα). Προφανώς της άλλαξα τα φώτα (της συνταγής, όχι της Μαριάνας), αλλά έμεινα πολύ ευχαριστημένη με το αποτέλεσμα, όπως προανέφερα. Μάλλον με έσωσε η υγρασία από τα κολοκυθάκια, καθώς και η κρέμα γάλακτος που αντιστάθμισαν κάπως την απουσία του ζωμού λαχανικών. Και το νεράκι φυσικά που πρόσθετα συνέχεια.

Σε αυτό το άρθρο δεν σας λέω, λοιπόν, πώς να φτιάξετε σωστά ένα ριζότο. Σας προτείνω όμως να πειραματιστείτε, να κάνετε τους δικούς σας συνδυασμούς υλικών και να περάσετε όμορφα στην κουζίνα σας. Ακόμα κι αν δεν πετύχει η συνταγή, προσπαθήστε να το αντιμετωπίσετε με χιούμορ.

Σας ευχαριστώ που διαβάσατε αυτό το κείμενο.

Γράψτε μου τις δικές σας μαγειρικές ανησυχίες και αναζητήσεις.

Να έχετε μια όμορφη Κυριακή!

Εύη