Δεν νομίζω ότι υπάρχει αναγνώστης που να μην έχει πιάσει στα χέρια του, έστω από περιέργεια, κάποιο βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ. Άλλοι τον λατρεύουν, άλλοι τον μισούν, άλλοι λατρεύουν να τον μισούν, κανείς όμως δεν μπορεί να αρνηθεί ότι το ιδιαίτερο στυλ γραφής του προκαλεί, αν μη τι άλλο, εντύπωση και είναι εύκολα αναγνωρίσιμο.

Η σκυλίσια ψυχή είναι ένα μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε στα τέλη του 2018. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια δημοσίευση του συγγραφέα στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook, με την οποία λίγο πολύ εξέφραζε τη λύπη του για την αδυναμία του βιβλίου να αγαπηθεί από το αναγνωστικό κοινό. Δεν ξέρω γιατί επέλεξα να το διαβάσω το καλοκαίρι του 2021, παραμερίζοντας καμιά δεκαπενταριά άλλα – πιο πρόσφατα και με καλύτερες κριτικές – βιβλία που με περίμεναν καρτερικά στο κομοδίνο μου.

Να μπω κατευθείαν στο ψητό όμως γιατί δεν κρατιέμαι; Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Η ζωή της πρωταγωνίστριας, της Έστερ, μοιάζει αρχικά με μια ακόμη ιστορία τοποθετημένη στη ναζιστική Γερμανία, μ’ένα μυθιστόρημα που φιλοδοξεί να εκθέσει τα δεινά του ρατσισμού, του ναζισμού και της μισαλλοδοξίας και να υμνήσει τη δύναμη ψυχής των επιζώντων των στρατοπέδων εξόντωσης. Ωστόσο, με μια πιο προσεκτική (και αργή) ανάγνωση γρήγορα συνειδητοποιούμε ότι η ουσία του βιβλίου βρίσκεται αλλού.

Στην πραγματικότητα, στις 384 σελίδες του βιβλίου ο Κορτώ μας μιλάει για τον αυτισμό. Μας τον παρουσιάζει ως μια διαφορετική εκδοχή του «φυσιολογικού», ως έναν άλλον τρόπο να υπάρχει κάποιος στον κόσμο μας. Μας εξηγεί τα αυτονόητα χωρίς να μας στήνει στον τοίχο, κουβεντιάζει μαζί μας χωρίς να μας ξενίζει ο τρόπος του. Μας δείχνει κάτι που ήταν πάντα εκεί. Καταφέρνει να μας πείσει γιατί αυτό που γράφει είναι αλήθεια αυταπόδεικτη που δεν απαιτεί επιχειρηματολογία.

Με συγκινούν πολύ τα βιβλία που μιλούν για την αποδοχή του διαφορετικού, σχεδόν χωρίς να το κατονομάζουν, χωρίς να το δείχνουν με το δάχτυλο. Ή μάλλον τα βιβλία που με τον τρόπο τους λένε: το διαφορετικό είναι τόσο διαφορετικό από εσένα όσο είσαι εσύ από αυτό. Δυο μονάδες με ρευστά όρια, πολλά διαφορετικά μαζί, υλικά στο ίδιο βάζο που συνθέτουν την κοινωνία. Όλοι έχουν την θέση τους εδώ, χωρίς ιεραρχίες, καλές και κακές διαφορετικότητες. Κατά βάθος, όλοι είμαστε ιδιαίτεροι με τον τρόπο μας.

Αυτό κράτησα από το συγκεκριμένο βιβλίο, αυτό νιώθω ότι ήθελα να σας πω. Πάλι δεν θέλω να σας μιλήσω για την υπόθεση, πόσο σιχαίνομαι τις περιλήψεις! Θα βρείτε σε πολλά ιστολόγια εμπεριστατωμένες κριτικές για την υπόθεση, το ύφος, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας. Κρατήστε από εμένα αυτό που με άγγιξε.

Έχετε διαβάσει Αύγουστο Κορτώ; Ποιο βιβλίο του είναι το αγαπημένο σας;

Να έχετε μια όμορφη Κυριακή!

Εύη