Είναι Τρίτη βράδυ και κάθομαι αναπαυτικά στην πολυθρόνα του γραφείου μου για να γράψω αυτό το κειμενάκι. Τελευταία, δεν είχα πολλή διάθεση για γράψιμο και η αλήθεια είναι ότι αυτό το βάρος έπεσε εξολοκλήρου στην Εύη. Ωστόσο, διαβάζοντας λίγες σελίδες από το βιβλίο του Αλεχάντρο Σάμπρα «Χιλιανός Ποιητής», αποφάσισα να διακόψω την απουσία μου από τη γραφή και να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας. Εσείς πιθανότατα διαβάζετε το κείμενο αυτό την Κυριακή οπότε να σας ευχηθώ να χαρείτε την αργία σας με τα αγαπημένα σας πρόσωπα.

Σε περίπτωση που δεν το έχετε μάθει, επιστρέψαμε στο Instagram, οπότε μπορείτε να μας ακολουθήσετε στο @the.woodenshelf για να μείνετε συντονισμένα.

Τι μπορεί να προσδώσει χαρά στη ζωή του ανθρώπου φίλες και φίλοι αν όχι η καταστρατήγηση των κανόνων της δημοσιογραφίας αλλά και της κοινής λογικής; Γράφω ένα κείμενο για τον Σάμπρα, ξεκινώντας με ένα ψιλοάσχετο lead ενώ ταυτόχρονα γράφω για ένα βιβλίο που δεν έχω διαβάσει. Και δεν μπορείτε να φανταστείτε τι ικανοποίηση νιώθω!

Ο Αλεχάντρο Σάμπρα λοιπόν είναι ένας Χιλιανός συγγραφέας (έκπληξη!), ίσως ο σημαντικότερος εν ζωή πεζογράφος της χώρας του και μας έχει συνηθίσει σε μικρά βιβλία (νουβέλες). Το τελευταίο του βιβλίο (Χιλιανός Ποιητής) όμως δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία, καθώς με το επίμετρο ολοκληρώνεται περίπου στις πεντακόσιες σελίδες. Από τα πρώτα κεφάλαια φαίνεται όμως πως ακολουθεί πιστά τη θεματική όλων των προηγούμενων βιβλίων του που δεν είναι άλλη από την πολυπλοκότητα των ανθρωπίνων σχέσεων. Ο άνθρωπος καταφέρνει πάντα μέσα σε λίγες γραμμές να καταγράψει το δράμα ενός άνδρα που υποφέρει για κάποια γυναίκα και όσο κι αν αυτό ακούγεται σαν μια χιλιοειπωμένη ιστορία, πιστέψτε με, δεν είναι.

Παρένθεση. Περιμένω να τελειώσει η πανδημία για να τον πετύχω σε κάποιο φεστιβάλ βιβλίου και να ζητήσω αυτόγραφο αλλά μέχρι τότε ας επιστρέψουμε πίσω στο θέμα μας. Έχει πετύχει να είναι από τους πιο πολυσυζητημένους συγγραφείς και στα σαράντα έξι του έχει κερδίσει ήδη δύο βραβεία. Η γραφή του είναι απλή σε σημείο που μια Ισπανίδα φίλη που βρήκε την ισπανική έκδοση της «Ιδιωτικής Ζωής των Δέντρων» στο σπίτι μου, μου είπε πως μοιάζει με “telenovela”. Διαβάστε τον λοιπόν, αξίζει, διαβάζεται εύκολα. Και δεν είναι και telenovela.

Αν κάτι όμως με εντυπωσιάζει στον Σάμπρα και με αυτό θα κλείσω είναι η απίστευτη ικανότητα του να δημιουργεί ατμόσφαιρα. Η πρόζα του είναι τόσο δυνατή που κυριολεκτικά σε κάνει να θέλεις να αγκαλιάσεις τους ήρωες και τις ηρωίδες του βιβλίου και να τους πεις «δεν πειράζει, είναι σκατά καμιά φορά η ζωή, το ξέρω». Το τέλος είναι συνήθως ανοικτό και αυτό περιμένω και από αυτό το βιβλίο αν και έχω διαβάσει μόνο δύο δικά του, οπότε δεν μπορώ να πω ότι είμαι και ειδικός. Αξίζει πάντως μια ευκαιρία μόνο και μόνο γιατί μπορεί και παρουσιάζει τη ζωή όπως είναι. Με μάνες που εγκαταλείπουν τα παιδιά τους, άντρες με σεξουαλικά προβλήματα και φυσικά πολλούς αποτυχημένους ποιητές! Και δεν φοβάται να μιλήσει γι’ αυτά, ούτε γίνεται χυδαίος, παρά μόνο παρουσιάζει όλα αυτά που κανείς δεν θέλει να δει, όλα αυτά για τα οποία κανείς δεν θέλει να μιλήσει.

Χαρούμενο πρωινό Κυριακής!

Γιάννης