Μαγεία, αγωνία, ανατροπές, εφηβικοί έρωτες κι οικογενειακά μυστικά. Σας θυμίζει κάτι;

Μετά από την δολοφονία του πατέρα τους, τα τρία αδέρφια Locke από το Σιάτλ μετακομίζουν με τη μητέρα τους στη Μασαχουσέτη, σε μια προσπάθεια να κάνει η οικογένεια μια νέα αρχή. Ωστόσο, το επιβλητικό αρχοντικό «Keyhouse» που κληρονόμησαν από την οικογένεια του πατέρα τους κρύβει μυστικά. Τα αδέρφια (ο Τάιλερ, η Κίνσι κι ο Μπόντι) εντοπίζουν σταδιακά ορισμένα κλειδιά τα οποία τους δίνουν πρόσβαση σε έναν κόσμο μαγείας και περιπέτειας. Τι σχέση έχει με όλα αυτά η «Κυρία του πηγαδιού» («Well Lady») και γιατί επιθυμεί διακαώς το κλειδί που σε μεταφέρει «σε όποιο μέρος θέλεις» ; Τι συμβαίνει μόλις το αποκτά; Πώς συνδέεται το Keyhouse με τα τελευταία λόγια του Σαμ πριν σκοτώσει εν ψυχρώ τον πατέρα τους και πώς σχετίζονται όλα αυτά με τις περιπέτειας μιας παρέας εφήβων πριν από 23 χρόνια; Αξίζει κανείς να ρισκάρει τη ζωή του στις δυσπρόσιτες σπηλιές που σχηματίζουν οι βραχώδεις γκρεμοί στην ακροθαλασσιά για να λύσει ένα μυστήριο που ίσως προκαλέσει μεγαλύτερο πόνο;

Ας μην γελιόμαστε. Η συνταγή είναι ήδη δοκισμένη και -σαφώς!- πετυχημένη και οι δημιουργοί της σειράς ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. Το κοινό στο οποίο απευθύνονται είναι εξασκημένο στη μαγεία, στις οικογενειακές τραγωδίες και στα σχολεία-κολλέγια της άλλης πλευράς του Ατλαντικού. Οι ίδιοι οι χαρακτήρες κάνουν συχνές αναφορές στη Νάρνια (προσπαθώντας ίσως να καταστήσουν πιο προσιτό στο κοινό τον δικό τους μαγικό κόσμο;), ενώ υπάρχουν στοιχεία που θυμίζουν αδρά τον Χάρι Πότερ (τουλάχιστον στην γράφουσα που υπήρξε μεγάλη φαν του ως έφηβη): το μυστηριώδες παρελθόν του πατέρα στο σχολείο, οι σχέσεις του με τους συμμαθητές του, ο αγαπημένος καθηγητής που προσπαθεί να στηρίξει και να καθοδηγήσει τον Χάρι (εεμ, τον Τάιλερ βασικά, τον Τάιλερ).

Δεν λείπουν φυσικά και κάποια κλασικά μοτίβα και στερεότυπα που δεν εμπίπτουν στον κόσμο της μαγείας, αλλά συναντώνται συχνά σε πολλές σύγχρονες ταινίες και σειρές που απευθύνονται σε εφήβους και νέους : το δημοφιλές, ξιπασμένο κορίτσι του σχολείου που κακομεταχειρίζεται την καινούρια, δειλή και φοβισμένη συμμαθήτρια, το ευγενικό κορίτσι με την χρυσή καρδιά στον αντίποδα, οι νταήδες της ομάδας χόκεϊ/ποδοσφαίρου/ράγκμπι, αυτό το μέλος της οικογένειας που αντιμετωπίζει πρόβλημα με τον αλκοολισμό κλπ…

Από την άλλη, η σειρά είναι ευχάριστη. Και καταφέρνει να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον του θεατή, ακόμα κι αν καταφεύγει συχνά σε δοκιμασμένες – και μπανάλ – φόρμουλες. Υπάρχουν επίσης σημεία και σκηνές που συγκινούν. Μέχρι ποιο σημείο θα έφτανε κάποιος για να φέρει πίσω στη ζωή ένα αγαπημένο του πρόσωπο; Η μητέρα αποτυγχάνει να χρησιμοποιήσει τη μαγεία για να επαναφέρει στη ζωή, μέσα από τις στάχτες του, τον νεκρό σύζυγό της. Καταφέρνει όμως εν τέλει να συμφιλιωθεί (;) με την απώλεια και να διαχειριστεί το πένθος της. (Η σειρά δεν είναι καθόλου «βαριά» κι ασήκωτη, ελπίζω να μην δίνει αυτήν την εντύπωση η τελευταία μου παράγραφος).

Το Locke and Key είναι ό,τι πρέπει αν θέλετε να περάσετε μερικά φθινοπωρινά βράδια χουχουλιάζοντας με μια κούπα ζεστό τσάι στο χέρι, για χαλάρωση και ψυχαγωγία. Θα τη βαθμολογούσα με ένα 3.5/5 γιατί κατάφερε να διατηρήσει ζωντανό το ενδιαφέρον μου (είδα όλα τα επεισόδια μέσα σε ένα σκ), αλλά παράλληλα δεν θεωρώ ότι μου προσέφερε κάτι περισσότερο από απλή διασκέδαση, ενώ κάποια από τα κλισέ που επαναλαμβάνονταν μπορούσαν να είχαν αποφευγχεί.

Τι βλέπετε αυτήν την περίοδο στο Netflix; Περιμένουμε τις προτάσεις σας!

Να έχετε μια όμορφη εβδομάδα!

Εύη