Γιατί δεν χρειάζεται να φτιάξεις άλλη μία λίστα με βιβλία που θα πιεστείς να διαβάσεις κάθιδρ@ και αγχωμέν@ πριν το ρολόι να σημάνει μεσάνυχτα ή να ξεκινήσεις άλλη μια θαυματουργή δίαιτα που θα εγκαταλείψεις πριν από την 31η Ιανουαρίου.

Η άφιξη του νέου χρόνου συνοδεύεται παραδοσιακά από τον ενθουσιασμό και την καλή μας διάθεση να θέσουμε νέους στόχους: να τρώμε πιο ισορροπημένα, να πίνουμε περισσότερο νερό, να περπατάμε 10 χιλιόμετρα την εβδομάδα, να διαβάσουμε 50 βιβλία μέχρι το τέλος της χρονιάς, να μάθουμε ρωσικά σε 5 μήνες, να ξεκινήσουμε αποταμίευση τώρα (ή και χθες, αν γίνεται), να παίρνουμε συχνότερα τηλέφωνο τους γόνεις μας… και η λίστα δεν έχει τέλος.

Δεν θα πω ψέματα. Είμαι κι εγώ άνθρωπος που λατρεύει τις λίστες, κάνει συνεχώς όνειρα και σχέδια για την επόμενη ώρα, την επόμενη βδομάδα, τον επόμενο μήνα, καταγράφοντας με ακρίβεια δευτερολέπτου πότε πρέπει να γίνει η κάθε δραστηριότητα. Προφανώς η συγκεκριμένη συνήθεια έχει αποδειχτεί ιδιαίτερα χρήσιμη. Αυτές τις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου, όμως, δεν καταφέρνω να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά, να σκεφτώ και να οργανωθώ μακροπρόθεσμα. Δεν βρίσκω ούτε το κίνητρο, ούτε την πειθαρχία που απαιτούνται για να προγραμματίσω τη ζωή και τους στόχους μου για τους επόμενους 12 μήνες. Φταίει η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά πανδημίας η οποία -έτσι κι αλλιώς- έχει καταστήσει τα πάντα πολύ πιο ρευστά, αφήνοντας πλάνα κι όνειρα μετέωρα; Ή φταίει μήπως το γεγονός ότι δυο πολύ μεγάλοι μου στόχοι που απαιτούσαν σκληρή προετοιμασία και λεπτομερή προγραμματισμό πραγματοποιήθηκαν μέσα στο 2021, οπότε τώρα… ξεκουράζομαι;

Ό,τι κι αν συμβαίνει, δεν έχω σκοπό να πιέσω πράγματα και καταστάσεις. Όσο περνούν τα χρόνια, καταφέρνω να διακρίνω καλύτερα τους φυσικούς ρυθμούς αλλαγής και προόδου του σωματικού και ψυχικού μου κόσμου, καθώς και να συμφιλιωθώ με την ιδέα ότι αυτοί δεν μπορούν να συμβαδίζουν πάντα με ημερομηνίες, τάσεις, μόδες και «μαζικά deadlines και restarts». Ωστόσο, πήρα σήμερα λίγο χρόνο για να αναλογιστώ ποιες νοοτροπίες, αλλαγές, συμπεριφορές θα μπορούσα να ξεκινήσω να χτίζω σταδιακά, ώστε να είμαι κατάλληλα προετοιμασμένη όταν έρθει η στιγμή να θέσω καινούριους υλοποιήσιμους στόχους.

Ίσως ακούγεται σαν να φάσκω και να αντιφάσκω, αλλά δείτε την παρακάτω λίστα περισσότερο σαν μια σειρά παρατηρήσεων – σκέψεων και λιγότερο ως έναν κατάλογο με «εργασίες» που πρέπει να γίνουν χωρίς χρονοτριβή:

Less scrolling, more hobby-ing. Φέτος θα αποσυνδεθώ. Τα τελευταία δύο χρόνια το instagram έγινε η κολλητή μου. Η πρώτη μου καλημέρα. Η παρέα μου καθώς πλένω τα δόντια μου. Η συντροφιά μου στο μετρό. Το καταφύγιό μου όταν νιώθω άβολα ή βαριέμαι στο διάλειμμα με τους συναδέλφους. Η κύρια πηγή ψυχαγωγίας κι ενημέρωσής μου. Ο φίλος μου ενώ μαγειρεύω. Η τελευταία μου καληνύχτα. Τουλάχιστον καταφέρνω κάπως να το αφήνω στην άκρη ώστε να μην μου τρώει χρόνο όσο δουλεύω. Εξακολουθεί όμως αυτή η συνήθεια να καταναλώνει πολύτιμες ώρες από τον ελεύθερο χρόνο μου. Από τα χόμπι, τις παρέες, τις βόλτες μου. Από τα βιβλία που θα μπορούσα να είχα διαβάσει, τις ταινίες που θα μπορούσα να είχα δει, τις φωτογραφίες που θα μπορούσα να είχα βγάλει πριν σκοτεινιάσει, αν δεν έλεγα «έλα μωρέ, όλοι έχουμε δικαίωμα να αφεθούμε μια στο τόσο, δεν χρειάζεται πάντα να κάνουμε κάτι δημιουργικό». Σύμφωνοι. Αρκεί αυτό το «μια στο τόσο» να μην γίνει η καθημερινότητά μας.

Έτσι λοιπόν, έκανα δημόσιο τον προσωπικό μου λογαριασμό στο instagram, αφότου έκρυψα πρώτα 2-3 προσωπικές μου φωτογραφίες, αποφασίζοντας να χρησιμοποιώ την πλατφόρμα αποκλειστικά για να επικοινωνώ το χόμπι μου, τη φωτογραφία ταξιδίου. Με αυτόν τον τρόπο, εγγράφεται στη συνείδησή μου ως ένας χώρος δημιουργίας στον οποίον καταφεύγω συγκεκριμένη ώρα της ημέρας για να πραγματοποιήσω μια ακόμα πιο συγκεκριμένη δραστηριότητα. Δεν είναι χώρος για κουτσομπολιό, δεν είναι χώρος για σύγκριση με όλον τον κόσμο και τον ντουνιά, δεν είναι χώρος ούτε για παράπονα ούτε για προβολή. Είναι χώρος έκφρασης και ένα προσωπικό «blog», ένα «καλλιτεχνικό πορτφόλιο» αν θέλετε (μπορείτε και να γελάσετε), γιατί έτσι αποφασίζω να τον χρησιμοποιήσω εγώ.

Στον αντίποδα (ή μήπως όχι και τόσο;), θα προσπαθήσω να μην ξεκινώ χόμπι και δραστηριότητες επειδή το κάνει σύσσωμη η υπόλοιπη (διαδικτυακή και μη) κοινωνία. Δεν θα μπορέσω ποτέ να γίνω επιτυχημένη bookstagrammer γιατί πολύ απλά το bookstagramming… δεν με εκφράζει. Με αγχώνει και με περιορίζει η ιδέα του να ασχολούμαι ΜΟΝΟ με βιβλία και βιλιοκριτικές, να έχω συνέχεια το νου μου στις νέες κυκλοφορίες, να βάζω τα σωστά hashtag, να αλληλεπιδρώ με την υπόλοιπη βιβλιοκοινότητα, να μάθω κανόνες που θα με κάνουν πιο αρεστή στους υπόλοιπους κλπ… (μεταξύ μας, είναι πολλά πράγματα που δεν μου αρέσουν, αλλά ούτε είναι της παρούσης, ούτε φυσικά αφορούν σε όλα τα βιβλιοφιλικά προφίλ στο σύνολό τους). Επίσης, διαβάζω ήδη πολλά βιβλία με την ψυχή στο στόμα για την δουλειά μου (😅). Φτάνει. Προτιμώ να έχω ένα ιστολόγιο (με το αντίστοιχο ινσταγκραμικό προφίλ του βεβαίως βεβαίως), στο οποίο να μπορώ να γράφω για βιβλία, σειρές, ταινίες, βόλτες, ταξίδια, μαγειρική, lifestyle και ό,τι άλλο μου κάνει κέφι, ανεξάρτητα αν αυτό δεν δημιουργεί μεγάλο κοινό και υψηλό engagement. Χόμπι, λοιπόν, αλλά χόμπι που μας προσφέρουν είτε χαλάρωση/ξεκούραση, είτε ψυχαγωγία/διασκέδαση, είτε δημιουργικότητα/εξέλιξη. Δεν ξέρω αν βλέπω μόνο εγώ την αναλογία, αλλά με παρόμοιο τρόπο μπορούμε να σκεφτούμε για τον τρόπο με τον οποίον τρώμε, γυμναζόμαστε, κάνουμε σχέσεις, ταξιδεύουμε κλπ.

Ήθελα, τέλος, να γράψω τη διαχείριση των συναισθημάτων ή την ανάγκη να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να παρατηρούμε συμπεριφορές και αδυναμίες μας… Αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση που εισέρχεται σε (ακόμη πιο) ευαίσθητα και προσωπικά μονοπάτια, οπότε θα κλείσω αυτό το κείμενο εδώ και θα δεσμευτώ να γράφω τις σκέψεις μου πάνω στα βιβλία, στις ταινίες, στα ταξίδια, στη ζωή, συχνότερα αλλά με τον δικό μου τρόπο.

Αν βάζετε στόχους για τη νέα χρόνια, όσο πεζοί ή εξεζητημένοι, όσο υλοποιήσιμοι ή ανέφικτοι κι αν ακούγονται, θα χαρώ πολύ να τους διαβάσω. Έχει πάντα ενδιαφέρον να συζητάς για διαφορετικούς τρόπους σκέψης και δράσης.

Καλή εβδομάδα σε όλ@

Εύη