Έχει περάσει περίπου ένας χρόνος από την τελευταία φορά που γράψαμε κάποιο κείμενο σε αυτό εδώ το blog και αποφασίσαμε ότι είναι ώρα να επιστρέψουμε∙ καλύτερ@ από ποτέ. Αυτή τη φορά η τοποθεσία μας αλλάζει, με εμένα πια να σας γράφω από την Αθήνα. Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς αυτή η επιστροφή παρά με ένα κείμενο που έχει τίτλο που θα μπορούσε να ταιριάζει σε σχολική έκθεση. Έστω κατά το ήμισυ.

Περπατούσα που λέτε τις προάλλες στην Φωκίωνος Νέγρη, κεντρικό δρόμο της Κυψέλης και έπεσα πάνω σε ένα βιβλιοπωλείο. Και κάθε φορά που περνούσα από αυτό το βιβλιοπωλείο σκεφτόμουν να μπω, αλλά ποτέ δεν ήταν ανοιχτό μιας και νυχτοπερπατώ. Τέλος πάντων, τα κατάφερα να μπω το Σάββατο στον «Μετεωρίτη» και να αγοράσω μία συλλογή διηγημάτων (αυτή στη φωτογραφία). Έχει τον τίτλο «Πουτάνες Φόνισσες» που η αλήθεια είναι ότι δεν είναι ιδιαίτερα politically correct. Είναι η πρώτη μου επαφή με τον Μπολάνιο οπότε μην με κρίνετε αυστηρά…

Η Κυψέλη είναι μια γειτονιά ιδιαίτερη πολυπολιτισμική, στο κέντρο της Αθήνας. Άνθρωποι από όλο τον κόσμο έχουν μαζευτεί σε μία γειτονιά και αυτό είναι πάντα όμορφο, αν και εύκολα καταλαβαίνει κανείς πως αυτό δεν έχει γίνει και απαραίτητα από επιλογή. Μερικές μέρες βλέπω τη στραβή της πλευρά, στα πεζοδρόμια έχει αίματα και σύριγγες, άλλες μέρες βλέπω τη μποέμικη πλευρά με τα μαγαζάκια και τις καταλήψεις της και φυσικά μέσα στους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας δεν παύει να είναι μια γειτονιά σαν όλες τις άλλες.

Στην πολυκατοικία μου ζουν άνθρωποι από πολλές χώρες. 66 διαμερίσματα είναι αυτά. Σε ένα από αυτά ζει ένας Βούλγαρος που κατάγεται από ένα χωριό που ζουν άνθρωποι που μιλάνε τουρκικά. Σε ένα άλλο, ζει μία κυρία από την Αλβανία, που ζει στην Ελλάδα για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Σε κάποιο άλλο διαμέρισμα τα βράδια κάποιος ακούγεται να κλαίει και είμαι σίγουρος πως είναι ο Σίλβα το μάτι. Ο Β. που είναι ο κεντρικός ήρωας των περισσότερων διηγημάτων αυτού του βιβλίου, έχει εγκατασταθεί μάλλον στο δεύτερο και έρχεται σκαστός από την Βαρκελώνη. Πιθανότατα, βέβαια να μην είναι ο Β. αλλά ο ίδιος ο Μπολάνιο, μιας και αν διαβάσει κανείς ένα σύντομο βιογραφικό του συγγραφέα, ο Β. μοιάζει να είναι ένα alter ego του, ή έστω να έχει πολλά κοινά μαζί του.

Ο Μπολάνιο έχει αυτή τη μαγεία να δημιουργεί ήρωες αλλόκοτους. Απλούς και καθημερινούς, λιγάκι περίεργους και ιδιαίτερους. Δεν είναι οι «κακοί» της υπόθεσης αλλά συνήθως είναι κάπως αντιήρωες. Θα μπορούσαν πάντως σίγουρα να ζουν στην Κυψέλη.

Το βιβλίο κρατά μόνο 310 σελίδες και είναι ένας καλός φίλος τώρα που έπιασαν τα κρύα. Ο Μπολάνιο είναι σίγουρα διαφορετικός από τον Σάμπρα, για τον οποίο έχω γράψει και στο παρελθόν αλλά έχει κι αυτός τη δική του ιδιαίτερη μαγεία.

Σε κάθε περίπτωση αν είστε στην Αθήνα ή την επισκεφτείτε, μην παραλείψετε να περάσετε από τον Μετεωρίτη και να αγοράσετε ένα βιβλίο. Ο χώρος είναι μαγευτικός και ο κύριος που θα σας εξυπηρετήσει είναι εξαιρετικά συμπαθητικός. Στο τέλος, περάστε και μια βόλτα από τις γεύσεις της Δαμασκού, που έχουν το καλύτερο φαλάφελ που έχετε δοκιμάσει…