Από τα μικρά μπλε βιβλία των Εκδόσεων Καστανιώτη μέχρι και τα τελευταία του βιβλία από τις εκδόσεις Διόπτρα, ο Γιάννης Ξανθούλης μάς ταξιδεύει σε ένα κόσμο παράλογο, γεμάτο συμπτώσεις, λαϊκούς ανθρώπους αλλά και (φυσικά) έρωτα. Στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Ονειρεύτηκα την Σανγκάη», μεταφερόμαστε στον Πετρόκαμπο, ένα χωριό των κατοίκων του οποίου τη ζωή έρχεται να αναστατώσει ένα γράμμα. Ο Λάκης Μπούγας, γιος της μαμής του χωριού, που έφυγε νέος στο εξωτερικό, αφήνει την αμύθητη περιουσία του στον τόπο του, αρκεί να γίνουν αποδεκτές οι τελευταίες του επιθυμίες. Μία από αυτές είναι η δημιουργία ενός μουσείου αφιερωμένου στον ίδιο και στις μεγάλες του επιτυχίες, που σχετίζονται με την καριέρα του ως πρωταγωνιστής ερωτικών ταινιών…

Μία σειρά από καλτ φιγούρες θα παρελάσουν μέσα από τις τετρακόσιες σελίδες του βιβλίου. Ο Μακκαβαίος, συναισθηματικός κρίκος ανάμεσα στον σταρ ερωτικών ταινιών και το χωρίο, ο πρόεδρος της κοινότητας με τις μεγάλες πολιτικές φιλοδοξίες, ο συμπαθής παππάς που αντιπαθεί τον μητροπολίτη του διπλανού χωριού αποτελούν μερικούς χαρακτήρες σε κλασικό στυλ Ξανθούλη. Το «μαγικό» νερό του χωριού που κάνει τους κατοίκους να υπνοβατούν θα εμφανιστεί κι αυτό αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του βιβλίου…

Αν είστε από τις παλιές/ιους αναγνώστριες/στες των βιβλίων του Ξανθούλη, σίγουρα θα βρείτε μέσα το ίδιο πάθος που έχει σε όλα του τα βιβλία. Αν δεν έχετε επιλέξει να τον διαβάσετε ακόμη, αυτή είναι μία καλή επιλογή για να έχετε μια πρώτη επαφή μαζί του. Αγαπημένο μου βιβλίο του ωστόσο παραμένει «του φιδιού το γάλα» οπότε δεν μπορώ παρά να το προτείνω για κάποια επόμενη ανάγνωση. Μέχρι την επόμενη εβδομάδα, καλές αναγνώσεις!

Γ.