“στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, μια μαρτυρία για τα χρόνια της Δικτατορίας” του Γιάννη Σεργόπουλου

Περάσαμε ένα τετραήμερο γεμάτο μουσική, κυρίως ροκ και λίγη hip–hop στον Αλμυρό της Μαγνησίας. Το γνωστό φεστιβάλ, που φέτος έκλεισε τον κύκλο του περνώντας στην ιστορία ως ένα από τα πιο πετυχημένα αυτοδιοργανωμένα φεστιβάλ, μας άφησε τις καλύτερες αναμνήσεις.

Μουσικάρες από VIC, Soviet Soviet, Colour Haze, Fundracar και άλλες πολλές μπάντες που θα μου έπαιρνε ώρα να αναφέρω, φαγητό από το πλησιέστερο lidl και σκηνές παντού γύρω μας, βρήκαμε την ευκαιρία να ξεφύγουμε από την Αθήνα και από τις καθημερινές υποχρεώσεις.

Βουτήξαμε στις Νηές, την κοντινότερη παραλία, ήπιαμε μπυράκια και κοιμηθήκαμε λιγότερο από το συνηθισμένο. Το κυριότερο είναι πως νιώσαμε αυτή τη χαλάρωση του να βγαίνεις από το καθημερινό στρες και να μπορείς να απολαύσεις τα μικρά πράγματα (όπως το να βρεις ντουζιέρα χωρίς να περιμένεις στην ουρά:-P).

Πριν περάσουμε στο βιβλίο θα θέλαμε να κάνουμε και ένα σχόλιο για κάτι που είπε ένας μουσικός επάνω στη σκηνή. Ανάμεσα λοιπόν σε δύο τραγούδια, ένας από τους μουσικούς είπε «πως η γυναίκα είναι ένας καθρέφτης μέσα από τον οποίο μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου καλύτερο».

Οι λέξεις είναι πάνω κάτω αυτές ίσως με μικρή διαφορά, το νόημα όμως είναι σίγουρα αυτό. Και ίσως το πιο σημαντικό σήμερα είναι να απομονώσουμε αυτό το είδος του δήθεν ρομαντισμού, που στην πραγματικότητα είναι καθαρός σεξισμός. Καμιά γυναίκα δεν είναι αντικείμενο και φυσικά δεν υπάρχει σε αυτή τη ζωή… για να καθρεφτίζει έναν άνδρα. Στο 2023 είμαστε, ας σοβαρευτούμε!

Όταν όμως δεν ακούγαμε μουσική, δεν κολυμπούσαμε και δεν κοιμόμασταν, υπήρχε χρόνος για να την αγαπημένη μας συνήθεια. Φυσικά, είχαμε κάνει την απαραίτητη προετοιμασία και έτσι είχαμε για συντροφιά μας ένα βιβλίο. Εγώ διάλεξα το “στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, μια μαρτυρία για τα χρόνια της Δικτατορίας”, ενώ ο φίλος μου τη “Μεταμόρφωση” του Κάφκα (δεν του άρεσε). Για καλή μας τύχη υπήρχαν και άλλοι άνθρωποι που άραζαν με βιβλία τόσο στην παραλία όσο και στο καφέ όπου φόρτιζαν τα κινητά μας κι έτσι δεν νιώθαμε νέρντουλες, όχι περισσότερο τουλάχιστον από μια παρέα που έπαιζε σκάκι.

Το βιβλίο μας έβαλε γρήγορα στο κλίμα της εποχής. Με μία σειρά από ιστορικά γεγονότα και πληροφορίες που λίγο ή πολύ αποτελούν κοινή γνώση για την εποχή, μας εισήγαγε σε εκείνο τον κόσμο, χωρίς να γίνεται βαρετό.

Ο συγγραφέας Γιάννης Σεργόπουλος, φοιτητής της Νομικής τότε, ξεκινά με αργά αλλά σταθερά βήματα να οργανώνεται ενάντια στη δικτατορία των Συνταγματαρχών. Προκαλεί ανησυχία στους γονείς του που φοβούνται ότι θα έχει προβλήματα με την ασφάλεια. Ο πατέρας του μαθαίνουμε ότι ψήφιζε ΕΔΑ στον καιρό της «δημοκρατίας», φαίνεται όμως να ανησυχεί αρκετά.

Δεν θα αργήσει η στιγμή που ο Σεργόπουλος θα βρεθεί αντιμέτωπος με τις ανησυχίες αυτές. Φυσικά, αυτό συμβαίνει προς το τέλος της επταετίας, γεγονός όμως που δεν κάνει τα βάσανά του ελαφρύτερα. Θα βρεθεί στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και θα βασανιστεί. Θα περιγράψει τις σκέψεις του σχετικά με τους στρατιωτικούς, την οικογένειά του, τους συγκρατούμενους αλλά και ένα γιατρό. Η αμνήστευση που θα λάβει αργότερα θα του δώσει την ευκαιρία να βρεθεί και στο Πολυτεχνείο, ενώ μετά από αυτό θα παραμείνει κρυμμένος για αρκετό καιρό μέχρι την πτώση της Χούντας.

Το βιβλίο αποτελεί μία μοναδική μαρτυρία τόσο των βασανιστηρίων, όσο και των γεγονότων του Πολυτεχνείου. Περιγράφει συνολικά το κλίμα της εποχής μεταφέροντας με ονόματα και τοποθεσίες, λεπτομέρειες που θα θέλαμε πραγματικά να έχουμε διαβάσει. Άλλωστε πολλές φορές το Πολυτεχνείο για εμάς τους νεότερους είναι κάτι μακρινό που είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι συνέβη μόλις μερικές δεκαετίες πριν.

Κλείνοντας λίγο αυτό το κειμενάκι που δημοσιεύουμε μετά από καιρό, θέλουμε να σας προτρέψουμε να αγοράσετε αυτή τη μαρτυρία που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις και να μας πείτε τη γνώμη σας γι’ αυτό.Μέχρι να επανέλθουμε με νέο κειμενάκι, να είστε καλά και να διαβάζετε!

Γ.