Στήσαμε τη σκηνή μας, βάλαμε το μαγιό μας και βουτήξαμε στην ιστορία μυστηρίου

Πολλές φορές βάζουμε στην τσάντα μας ένα βιβλίο (και δύο και τρία) όταν πάμε διακοπές. Και συχνά καταλήγουμε να αφήσουμε τα περισσότερα ή και όλα τα βιβλία αδιάβαστα ή μισο-διαβασμένα. Ανθρώπινο βέβαια κι αυτό, ως προς τι ο ψυχαναγκασμός; Τούτη τη φορά όμως διαβάσαμε χωρίς ανάσα το «Μισό Παιδί» του Αύγουστου Κορτώ.

Αύγουστος, η ζέστη στα ύψη και εμείς πήραμε το τιμημένο ΚΤΕΛ και ανεβήκαμε βόρεια, κοντά στον τόπο που διαδραματίζονται και τα γεγονότα του βιβλίου. Διαλέξαμε να κάνουμε κάμπινγκ στο Νέστο, σε ένα χωριό που λέγεται Γαλάνη, εκεί όπου το ελεύθερο κάμπινγκ αγγίζει τα όρια της νομιμότητας και το παγωμένο νερό του ποταμού κάνει το δέρμα σου να κοκκινίζει. Ρίξαμε τη σκηνή κάτω από ένα δέντρο, πήραμε τη βοήθεια κάποιων άλλων παραθεριστών για να τη στήσουμε και μετά απολαύσαμε την ηρεμία μας.

Ε και επειδή η πολλή ηρεμία φέρνει την ανάγκη για διάβασμα, ανοίξαμε το βιβλίο που αγοράσαμε από το βιβλιοπωλείο του Πατάκη στην Ακαδημίας και αρχίσαμε να διαβάζουμε. Και μας άρεσε πολύ ο Σέξτος και η όμορφη οικογένειά του και γουστάραμε τους χαρακτήρες πολύ. Ας πάμε όμως πρώτα στην πλοκή του βιβλίου για να καταλάβετε τι γίνεται.

Αντιγραφή από το οπισθόφυλλο λόγω τεμπελιάς:

Ο Αντώνης Ράπτης, δεκαεφτά χρονώ αγόρι, αιματοκύλισε το Χρυσοδέντρι: μπήκε στην τάξη του μονοθέσιου σχολείου μ’ ένα κλεμμένο πολυβόλο, σκότωσε τον δάσκαλο κι όλους σχεδόν τους φίλους του, κι έπειτα αυτοπυρπολήθηκε. Το μακελειό συντάραξε το ακριτικό χωριουδάκι, αλλά η αστυνομία έκλεισε τον φάκελο εν τάχει – το τι συνέβη ήταν φως φανάρι: άλλο ένα πειραγμένο σκατόπαιδο που, με αφορμή μια ερωτική απογοήτευση, έκανε τη ζήλια του φονικό όπλο.

Όμως ο άνεμος της ενοχής τραντάζει ακόμη τα δέντρα του χωριού. Η μάνα του δράστη ξέρει ότι ο δολοφόνος κι ο γιος της δεν ήταν το ίδιο πρόσωπο. Το μόνο θύμα της επίθεσης που έχει ακόμη τις αισθήσεις του πασχίζει να αρθρώσει την αλήθεια. Κι οι ψυχές των νεκρών μαθητών φωνάζουν, σκυλοτρώγονται, κρατούν καλά το μυστικό τους.

Ο Φίλιππος Σέξτος, συλλέκτης μαρτυριών κι ερασιτέχνης γραφιάς, ταξιδεύει στο χαροκαμένο Χρυσοδέντρι. Κάτι στην όλη υπόθεση δεν τον αφήνει σε ησυχία: πρέπει να μιλήσει με τους γονείς, με τα αδέρφια, με τη Μάρω, την πλέον τραγική απ’ τις μητέρες. Όταν ένα παιδί σκοτώνει άλλα παιδιά, εξακολουθεί να ‘ναι παιδί; Κι όταν το αίμα χύνεται άδικα, ποια είναι η πρώτη αδικία, η ρίζα του κακού;

Μια ιστορία μυστηρίου, ένα κυνηγητό για την αλήθεια. Ποιος σκότωσε πρώτος και ποιο θύμα ξεχάστηκε,· Ένα σκοτεινό παραμύθι που σου κλέβει την ανάσα.

Η πλοκή σε κρατά μέχρι το τέλος. Ακούγεται κοινότοπο αλλά είναι η αλήθεια. Ο δολοφόνος είναι γνωστός, αλλά τα κίνητρα παραμένουν άγνωστα. Είναι δυνατόν να είναι απλά ένα «σκατόπαιδο»; Υπομονή μέχρι τις τελευταίες σελίδες, ενώ μέχρι τότε απολαμβάνουμε τον «ντετέκτιβ» της υπόθεσης να είναι όσο ανθρώπινος όσο θα τον θέλαμε. Θα ήταν όμορφο να τον δούμε ξανά σε ένα άλλο βιβλίο. Φυσικά, θα πρέπει να πούμε ότι τα μεγάλα ερωτήματα που θέτει το βιβλίο είναι αυτά που το κάνουν μεγάλο και σημαντικό. Η πλοκή είναι μόνο ένα κομμάτι άλλωστε της απόλαυσης. Ο προβληματισμός που σου αφήνει στο τέλος είναι το πιο σημαντικό.

Κατά την προσφιλή μας τακτική δεν θα πούμε πολλά για το βιβλίο. Είναι σε προσιτή τιμή, με λίγες σελίδες. Να πάτε να το αγοράσετε. Δεν έχουμε πολύ χρόνο και ετοιμαζόμαστε να πάμε βόλτα στο Πεδίον του Άρεως, για να κάνουμε βόλτα στο Φεστιβάλ Βιβλίου.

Για το τέλος είπαμε να κάνουμε και μια αναφορά και σε μια μονοήμερη που κάναμε στην Αδριανούπολη, στην Τουρκία. Ένα ταξιδάκι διάρκειας μόλις 2,5 ωρών από την Ξάνθη, αρκετό για να σπάσει την ηρεμία του κάμπινγκ. Περπατήσαμε στο κεντρικό δρόμο με τα όμορφα μαγαζάκια και μπήκαμε στο τσαρσί (κλειστή αγορά), αγοράσαμε πισμάνιγιε (σαν χαλβάς), ήπιαμε τσάι με θέα το ποτάμι και φτάσαμε στο εμπορικό για να βρούμε και κάτι vegan. Ακόμη, μπήκαμε στις γειτονιές της πόλης και γυρίσαμε τα φτωχά στενάκια. Μεγάλη διαφορά το κέντρο της πόλης με μερικά τετράγωνα πιο πέρα. Φτωχά σπίτια, πολλά εγκαταλελειμμένα, μαγαζιά με παλιά πλυντήρια, όχι για τους τουρίστες αλλά για τους ντόπιους σε ένα σκηνικό που μας αποκάλυψε την αλήθεια για την πόλη. Φυσικά, το νόμισμα τους, η λίρα έχει απωλέσει κατά πολύ την αξία της (29 λίρες προς 1 ευρώ).

Θα κλείσουμε κάπου εδώ το κειμενάκι για να επανέλθουμε με την πρώτη ευκαιρία. Ευχαριστούμε τις λίγες φίλες και φίλους που μας διαβάζουν!

Γ.