Πόσο καιρό κάνετε εσείς για να τελειώσετε ένα βιβλίο;

Γιατί εμένα μου πήρε αρκετό…

Τις μέρες του Δεκαπενταύγουστου, λίγο πριν πάω στη θάλασσα, πήρα το βιβλιαράκι μου για να διαβάσω.

Ήταν το βιβλίο «η καινούρια πόλη» του Θεόδωρου Γρηγοριάδη από τις Εκδόσεις Πατάκη, το οποίο είχα αγοράσει πριν κάποια χρόνια αλλά ουδέποτε είχα διαβάσει.

Ήδη από τις πρώτες σελίδες η αισθητική της Αθήνας των 90’s με κέρδισε. Θα έλεγα ότι μου δημιούργησε το αίσθημα της νοσταλγίας, αν και αυτό είναι μάλλον παράδοξο μιας και δεν ήμουν καν γεννημένος τα χρόνια στα οποία ζουν οι ήρωες του βιβλίου.

Και ενώ κατευθείαν εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο με τον οποίον αποδίδεται η ομοφυλοφιλία του βασικού ήρωα Μανόλη αλλά και η έντονη σεξουαλικότητα της μητέρας του Μαργαρίτας, μετά τις 100 πρώτες σελίδες, οι διακοπές μου τελείωσαν και το βιβλίο έμεινε στην άκρη.

Μόλις τις τελευταίες ημέρες κατάφερα να το πιάσω ξανά και μόλις χθες να το τελειώσω.

Ωστόσο άξιζε να το πιάσω και πάλι. Οι εναλλαγές των αφηγητών στα χωριστά μέρη του βιβλίου έδωσαν μια ξεχωριστή πινελιά στην αφήγηση.

Οι τελευταίες πάλι σελίδες έλυσαν όλα τα μυστήρια, ακόμη και για τον τίτλο του βιβλίου, απαντώντας στα μέχρι εκείνη τη στιγμή αναπάντητα ερωτήματα με μια κάποια ποιητικότητα.

Οικονομική ανάπτυξη και νέα ήθη, χρηματιστήριο, ΠΑΣΟΚ, έρωτες, (κοινά) μυστικά, όλα μαζί συνέθεσαν μια όμορφη ιστορία που με γέμισε εικόνες από μία δεκαετία που πολύ θα ήθελα να έχω ζήσει.

Νομίζω όμως ότι είναι μια καλή ευκαιρία να πιάσω και άλλα αδιάβαστα βιβλία που έχω παρατημένα στη βιβλιοθήκη μου. Μερικά «διαμαντάκια» μάλλον δεν βρίσκουν απλά τον χρόνο τους και διαβάζονται τόσο καθυστερημένα.

Εσείς έχετε βιβλία που θέλετε πολύ να διαβάσετε και τα έχετε παρατημένα σε κάποιο ράφι για μήνες ή και χρόνια; Γράψτε μας στα σχόλια!

Γιάννης