Καλησπέρα σε όλη την παρέα!

Ποια είναι η άποψή σας για το καλοκαίρι; 🌞🌊Προσωπικά, απολαμβάνω τις λίγες μέρες διακοπών στα νησιά μας και, στη συνέχεια, απλά αναμένω καρτερικά το φθινόπωρο! 🍂🍁

Με αυτήν την έντονη επιθυμία για φθινοπωρινό καιρό και διάθεση, ξεκίνησα να διαβάζω το Φθινόπωρο του Luca Ricci, που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο! 😍

Ο πρωταγωνιστής, ένας παντρεμένος συγγραφέας στη Ρώμη, εξερευνά εκ νέου τα όρια του έρωτα, όταν τον καταλαμβάνει πάθος για τη νεκρή Ζαν Εμπιτέρν, σύντροφο του ζωγράφου Μοντιλιάνι, την οποία αντικρίζει σε φωτογραφία. Λίγο καιρό μετά, γνωρίζοντας την Τζέμα, ξαδέρφη της συζύγου του, διακρίνει σε αυτήν μια καταπληκτική ομοιότητα με τη νεκρή ερωμένη του. Από εκεί και πέρα, παρακολουθούμε την προσπάθειά του να την προσεγγίσει, καθώς και τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσά τους. 👩‍❤️‍👨

Ο τρόπος γραφής δεν με δυσκόλεψε καθόλου κι ένιωσα ότι το βιβλίο κυλούσε γρήγορα. Ωστόσο, από ένα σημείο κι έπειτα, με κούρασε η εμμονική σκέψη του πρωταγωνιστή και δεν μπόρεσα να τον κατανοήσω, πόσο μάλλον να τον συμπαθήσω. Ίσως είναι κάπου λογικό που δεν μπόρεσα να ταυτιστώ με έναν πενηντάρη άντρα που νιώθει φυλακισμένος στον γάμο του. 🤷🏻‍♀️

Μου άρεσαν οι περιγραφές της Ρώμης και οι συχνές αναφορές σε γειτονιές και τοπόσημα της πόλης, ενώ θα ήθελα να είναι ακόμα πιο έντονη η γεύση του φθινοπώρου. 🏛️🌧️

Δυσκολεύομαι να γράψω πολλά, είναι ένα βιβλίο που ούτε με ενθουσίασε, ούτε με άφησε παγερά αδιάφορη. Το θέμα του έρωτα για μια νεκρή υποσχόταν μια πιο πρωτότυπη πλοκή, την οποία δεν ένιωσα ότι διάβασα, υπήρχαν όμως σημεία στα οποία ανυπομονούσα να συνεχίσω την ανάγνωση για να δω πού το πάει. 😬

Θα το πρότεινα σε όσους και όσες θέλουν να διαβάζουν λίγες σελίδες – μικρά κεφάλαια κάθε βράδυ.

Προτείνετέ μου βιβλία με όμορφες κι εκτενείς περιγραφές φθινοπώρου, σας παρακαλώ 🙏🏻❤️

Εύη