Blog εκεί έξω υπάρχουν πολλά. Ελληνικά και ξενόγλωσσα, τσαπατσούλικα και προσεγμένα, θεματικά, αφιερωμένα στη μαγειρική, στη φιλαναγνωσία, στα ταξίδια, στις χειροτεχνίες. Από ερασιτέχνες και επαγγελματίες και από ερασιτέχνες που έγιναν στην πορεία επαγγελματίες. Μη σας πούμε κιόλας ότι θεωρούνται πλέον παλιομοδίτικα και παρωχημένα. Στην εποχή του instagram και του youtube, τι καινούριο έχει να μας πει ένα blog και μάλιστα “εφ’όλης της ύλης”; Είναι μήπως διπλή η προσπάθεια που πρέπει να καταβάλει κανείς για να “προσεγγίσει” αναγνώστες και να “επικοινωνήσει” μέσα από το γραπτό λόγο με το “κοινό”; Ή μήπως μια σελίδα που ασχολείται με “λίγο απ’ όλα”, δεν εμβαθύνει τελικά σε τίποτα;  

Τέτοιες και χειρότερες σκέψεις δεν μας επέτρεπαν τόσο καιρό να λανσάρουμε το χώρο μας. Ψάχναμε συχνά μια αφορμή, την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, την επέτειο της έναρξης της ελληνικής επανάστασης (!), την παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου κλπ, για να ανεβάσουμε ένα εμπνευσμένο και καλογραμμένο κείμενο που θα θέλατε σίγουρα να διαβάσετε. Αναζητούσαμε δηλαδή κάποια αφορμή που να δικαιολογεί την ύπαρξη ενός ακόμη blog, του δικού μας blog. Προσπαθούσαμε να γράψουμε γραμματικο – συντακτικά άρτια κείμενα, με πλούσιο λεξιλόγιο και φλογερό λόγο που θα έχουν κάτι καινούριο να σας πουν. Αλλιώς; Αλλιώς δε θα μας διαβάζατε, υποθέτουμε.  

Σήμερα όμως το σκεφτήκαμε διαφορετικά. Αυτό το blog είναι πάνω απ’ όλα ένας προσωπικός χώρος για να ακουμπάμε τις σκέψεις μας, τις ίδιες σκέψεις που συχνά συζητάμε μεταξύ μας ή με πολύ στενούς φίλους. Γιατί τότε να τις εκθέσουμε δημόσια; Γιατί μπορεί, από τη μια, κι εσείς να κάνετε κάποιες σκέψεις, οι οποίες να ταυτίζονται με τις δικές μας, και να νιώσουμε αμέσως ότι δεν είμαστε μόνοι μας, ότι έστω και για λίγα λεπτά βρεθήκαμε στην ίδια ομάδα. Αποδοχή, το δικαίωμα του να ανήκεις κάπου και “σύνδεση”. Γιατί μπορεί, από την άλλη, κι εσείς να κάνετε κάποιες σκέψεις, οι οποίες να είναι εκ διαμέτρου αντίθετες από τις δικές μας, και να χρειαστεί έτσι και οι δυο πλευρές να μπούμε σε μια διαδικασία εποικοδομητικού διαλόγου, στοχασμού και επαναπροσδιορισμού των απόψεών μας. Μάθηση, πνευματική και συναισθηματική εξέλιξη και, ξανά, “σύνδεση”. 

Δεν είναι απαραίτητο να σας λέμε κάθε φορά κάτι καινούριο και πρωτότυπο – μολονότι αυτό θα ήταν ενδιαφέρον και ίσως κάπως χρήσιμο. Σε έναν κόσμο όπου συχνά νιώθουμε πως πρέπει να αποδείξουμε την αξία μας, να σιγουρευτούμε ότι κερδίσαμε με το σπαθί μας τη θέση την οποία κατέχουμε στη δουλειά μας και στη ζωή των αγαπημένων μας ανθρώπων, ας επιτρέψουμε σε αυτή τη σελίδα απλά να υπάρχει, χωρίς να χρειάζεται να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή της.  

Αυτό δε σημαίνει ότι θα γίνουν εκπτώσεις στην ποιότητα του περιεχομένου ή της μορφής. Ένα καλογραμμένο κείμενο είναι ένα μέσο που επιτρέπει να επικοινωνούμε καλύτερα τις ιδέες μας (Φιλόλογοι δεν είμαστε, να ξέρετε…). Το πλούσιο περιεχόμενο επιτρέπει, πρώτα σε εμάς τους ίδιους, να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας, να μορφωνόμαστε και να συζητάμε πιο άμεσα και εμπεριστατωμένα μαζί σας (Ούτε τα έχουμε ανακαλύψει όλα τα μυστικά της ζωής, και αυτό να το ξέρετε…). 

Μη διστάσετε να αφήσετε τις απόψεις, τις σκέψεις, τον ενθουσιασμό ή τις διαφωνίες σας κάτω από τις δημοσιεύσεις μας (με αξιοπρέπεια και σεβασμό, το νου σας). Μη διστάσετε επίσης να μας στείλετε με μέιλ τις ιδέες σας, αν θέλετε να θίξουμε κάποιο θέμα που σας ενδιαφέρει πολύ.  

Εδώ συζητάμε για πολιτισμό, ταινίες, βιβλία, περιβάλλον, ζώα, πολιτική, σπουδές, ταξίδια, σπουδαίες προσωπικότητες και ανθρώπους της διπλανής πόρτας, προσωπικές εμπειρίες, ανησυχίες και όνειρα. Και λίγο Παρίσι (Εύη εδώ 🙋🏻‍♀️). Και πολλή Θεσσαλονίκη (Γιάννης εδώ 🙋🏻‍♂️). Κι αν δείτε και καμιά προσπάθεια να γράψουμε λογοτεχνία, κάντε ότι δεν καταλάβατε. 

Εδώ είναι ένας ασφαλής χώρος για να μιλήσετε κι εσείς.  

Σας ακούμε και χαιρόμαστε πάρα πολύ που είστε εδώ. Ειλικρινά. 

Καλώς ήρθατε, λοιπόν, στα λημέρια μας! 

Εύη και Γιάννης