Καλημέρα σας, Εύη εδώ 🙋🏻‍♀️

Πριν από σχεδόν δύο μήνες είχα τη γιορτή μου (μαντέψτε το βαφτιστικό μου όνομα και κερδίστε μια κατσαρόλα ντολμαδάκια του Γιάννη). Κι εκεί όπου δεν περίμενα όχι δώρα, αλλά ούτε καν ευχές, μιας που το όνομά μου είναι σπάνιο, έφτασε γράμμα από Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι αγχώθηκα όταν η θυρωρός της πολυκατοικίας με ενημέρωσε πως πρέπει να πάω στο ταχυδρομείο για να παραλάβω ένα συστημένο γράμμα, δίνοντάς μου την ειδοποίηση. Θα σας εξηγήσω κάποια άλλη φορά γιατί. Έτρεξα λοιπόν κι εγώ στο κοντινότερο υποκατάστημα και, μετά από λίγα λεπτά αγωνίας, πήρα στα χέρια μου έναν υπέροχο φάκελο γεμάτο με πασχαλινά γραμματόσημα με κόκκινα αβγά. Πήγε η ψυχή μου στη θέση της όταν είδα στην πάνω αριστερή γωνία το όνομα του Γιάννη.

Ήταν ένας λεπτός φάκελος, φαντάστηκα ότι θα περιείχε κάποια ευχετήρια κάρτα. Τον έβαλα στο σακίδιό μου και πήγα στη βιβλιοθήκη (ανοιχτές σχεδόν όλες, κατόπιν ραντεβού, σε περίπτωση που αναρωτιέστε). Ανοίγοντάς τον, αμέσως μόλις κάθισα στη θέση μου, βρήκα ένα λεπτό μπλε βιβλιαράκι το οποίο βρισκόταν ήδη στην οικογενειακή μας λίστα με τα βιβλία που θέλουμε να αγοράσουμε.

«κι αυτό θα περάσει», ήταν ο τίτλος του

και λίγο πιο κάτω

«ΕΝΑ ΠΕΡΣΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ».

Ξεχνώντας διάβασμα και μεταπτυχιακή (εργασία), το διάβασα μονορούφι. Μου φάνηκε το πιο όμορφο βιβλίο ανάμεσα σε όλα όσα βρίσκονταν γύρω μου σε μια, κατά τα άλλα, αγαπημένη βιβλιοθήκη. Πρόκειται λοιπόν για ένα περσικό παραμύθι, το οποίο εκφράζει αυτό ακριβώς που γράφει ο τίτλος: «κι αυτό θα περάσει». Όσο απλό ή χιλιοειπωμένο κι αν φαίνεται. Όσο πεζό κι αν ακούγεται. Δε θέλω να μπω στη διαδικασία να σας διηγηθώ το παραμύθι, γιατί – όλο κι όλο 15 σελίδες-, όσο καλή περίληψη κι αν κάνω, θα χαθεί η μαγεία του να το διαβάζεις και να το ανακαλύπτεις μόνος ή μόνη σου σελίδα-σελίδα.

Δεν μπορώ όμως να μη συζητήσω το νόημα. Κρατώντας την ουσία, αυτό που μένει είναι ότι όλα περνούν, και τα άσχημα και τα όμορφα της ζωής. Σημειώστε το αυτό προσεκτικά. Ναι, και τα όμορφα. Και νιώθω ότι αυτό είναι ίσως λίγο πιο σημαντικό να το θυμάται κανείς. Ή μάλλον είναι σημαντικό να έχουμε πλήρη συνείδηση και των δύο, ανάλογα με τις συνθήκες και την περίσταση.

Δε νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει νιώσει, έστω για μια φορά στη ζωή του, βαθιά απελπισμένος. Να νιώθει ότι έχει βαλτώσει, ότι έχει αποτύχει ή ότι η ίδια η ζωή τον αδίκησε. Και πόσες φορές, βγαίνοντας από το σκοτάδι του, δε συνειδητοποιεί ότι «πέρασε κι αυτό». Δε θέλω να παρεξηγηθώ, ούτε να ισοπεδώσω τα συναισθήματα κανενός. Και δε μου αρέσουν πολύ οι γενικεύσεις, για να πω την αλήθεια. Συχνά συμβαίνουν πράγματα που σημαδεύουν τους ανθρώπους για πάντα, δημιουργώντας λύπη που δεν περνά και δεν ξεχνιέται. Γίνεται όμως διαχειρίσιμη.

Δε μιλάω εκ πείρας, οπότε προσπαθώ να εκφραστώ με το μεγαλύτερο σεβασμό και με όσο το δυνατόν περισσότερη κατανόηση προς όποιους και όποιες το έχουν ζήσει – και να με συγχωρήσετε αν δεν τα καταφέρνω, έχω πάντοτε τις καλύτερες προθέσεις.

Ίσως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το παραμύθι αυτό να υπενθυμίζει ότι θα έρθουν καλύτερες στιγμές, ακόμα κι αν δεν εκλείψουν ποτέ εντελώς οι άσχημες αναμνήσεις. Για να το θέσω αλλιώς, χωρίς να αγνοήσεις την παρουσία της ασχήμιας και της στενοχώριας στη ζωή, μπορείς να αναγνωρίσεις και να εκτιμήσεις τις μικρές στιγμές ομορφιάς και ευτυχίας που συνυπάρχουν με αυτές.

Νομίζω ότι κατανοώ πολύ καλύτερα, όμως, το δεύτερο σκέλος της συνειδητοποίησης, αυτό που μας λέει ότι περνούν ακόμα και τα όμορφα. Πρόσφατα έχω όλο και συχνότερα την ευκαιρία να περνώ χαρούμενο και ποιοτικό χρόνο με ένα-δυο ανθρώπους, κάποιο απόγευμα μετά τη βιβλιοθήκη ή τα σαββατοκύριακα. Και δε σταματώ να σκέφτομαι ότι και αυτές οι στιγμές έχουν ημερομηνία λήξης. Δεν το κάνω με μελαγχολία, δεν καταστρέφω τη χαρά. Αντιθέτως, εκτιμώ περισσότερο τις στιγμές, τις απολαμβάνω και είμαι ευγνώμων που ήρθαν. Και αναγνωρίζω με αισιοδοξία ότι, ακόμη κι αν περάσουν, θα έρθουν κι άλλες, κι άλλες, κι άλλες.

Ακόμη μια φορά, δεν δίνω συμβουλές για το πώς να χαίρεστε και να αξιοποιείτε τη ζωή σας, θα ήταν τουλάχιστον αστείο, ούτε λέω ότι είναι φυσιολογικό να κυκλοφορούμε 365 μέρες το χρόνο χαμογελαστοί και αισιόδοξοι. Είναι αδύνατο. Μοιράζομαι απλά μαζί σας κάποιες εντυπώσεις και σκέψεις που μου δημιούργησε αυτό το περσικό παραμύθι.

Έχω πολλά ακόμα να γράψω, αλλά φοβάμαι ότι θα αρχίσω να ανακυκλώνω τις ίδιες ιδέες. Αν έχετε κάτι να μου πείτε πάνω σε αυτό το «κι αυτό θα περάσει», μη διστάσετε να μου το γράψετε. Κανένας δε διαθέτει το απόλυτο μυστικό της ζωής, αν φυσικά πιστέψουμε ότι υπάρχει. Ίσως όμως συζητώντας παρέα, να καταφέρουμε να ζήσουμε λίγο πιο όμορφα.

Σας ευχαριστώ πολύ που διαβάσατε έως εδώ.

Να έχετε μια όμορφη Κυριακή.

Υ.Γ.: Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αιώρα (έχουν και πολύ ωραίο site: aiora.gr, καθώς και πολλά ελληνικά λογοτεχνικά έργα μεταφρασμένα στα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, ισπανικά, ρωσικά που είναι ό,τι πρέπει για δώρα σε μη ελληνομαθείς φίλους μας). Το παραμύθι είναι σε απόδοση της Νικολέττας Σαρρή και με σχέδια του Παναγιώτη Σταυρόπουλου. Να πάτε να το αγοράσετε αύριο με το πρώτο φως της ημέρας.