Slow travelling εκεί όπου χτυπά η καρδιά της Ευρώπης ❤︎

Διοικητικό κέντρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πόλος έλξης για τους λάτρεις των κόμικς και γαστρονομικός προορισμός για όσ@ αγαπούν τις μπίρες, τις βάφλες και τα μύδια, η πρωτεύουσα του Βελγίου είναι τόσο γοητευτική όσο την φαντάζεσαι.

Έχοντας λιγότερο από δύο μέρες στη διάθεσή μας – ένα σαββατοκύριακο στα μέσα του φθινοπώρου – αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε έναν διαφορετικό τρόπο εξερεύνησης της πόλης των Βρυξελλών. Ξεφεύγοντας από τα χνάρια του (εξαντλητικά ορισμένες φορές) οργανωμένου τουρισμού, επιλέξαμε να σεργιανίσουμε στην πόλη χωρίς αυστηρό πρόγραμμα, περπατώντας από το ένα πάρκο στο άλλο και από την μια πλατεία στην επόμενη. Χάσαμε έτσι ένα μέγαλο μέρος των must-see αξιοθέατων και μουσείων. Κερδίσαμε όμως την γνωριμία με πολλές αθέατες πλευρές της πόλης, νιώθοντας τον παλμό να αλλάζει από τη μια γειτονιά στην άλλη.

Βόλτα, λοιπόν, με τα πόδια στην πόλη: από πού ξεκινήσαμε, από πού περάσαμε, πού καταλήξαμε.

Η περιπέτειά μας ξεκίνησε από τον Βοτανικό κήπο που η αλήθεια είναι ότι μας φάνηκε λίγο πιο ήσυχος από ό,τι τον περιμέναμε για πρωί Σαββάτου. Την όμορφη βόλτα στον κήπο συνόδευσαν πολλές στάσεις για φωτογραφίες αλλά και για να απολαύσουμε τη θέα μίας σειράς από ουρανοξύστες που πλαισίωναν το πράσινο. Εννοείται ότι όλα ήταν πεντακάθαρα και περιποιημένα και σε καλούσαν να αράξεις σε μια γωνίτσα με το βιβλίο σου. Ωστόσο, αυτό που μας παραξένεψε ήταν το γεγονός ότι ο βοτανικός κήπος… κάθε άλλο παρά βοτανικός ήταν! Πού είναι τα παρτέρια και τα θερμοκήπια με τα διαφόρων ειδών λουλούδια, βότανα και δέντρα με τα χαρακτηριστικά τους ταμπελάκια που δίνουν πληροφορίες για το όνομα, την προέλευση και τον κύκλο ζωής του κάθε φυτού; 🤔

Στη συνέχεια, ξεκινήσαμε για το πάρκο του Cinquantenaire αλλά… καταλήξαμε στην εκκλησία Sainte-Marie de Schaerbeek, η οποία μας μάγεψε από μακριά. Δυστυχώς δεν καταφέραμε να μπούμε, οπότε θαυμάσαμε την αρχιτεκτονική της εξωτερικά και υποσχεθήκαμε να επιστρέψουμε σύντομα.

Περνώντας από το Quartier des Squares, ένα συγκρότημα πάρκων και πλατειών, που αποτελείται από τα Square Marie-Louise, Square Ambiorix και Square Marguerite, σταθήκαμε πάλι στο πόσο σωστά μελετημένοι και όμορφα δομημένοι είναι οι χώροι πρασίνου αυτής της πόλης. Χωρίς να έχει κανείς ιδιαίτερες γνώσεις πάνω στον σχεδιασμό ανοιχτών δημόσιων χώρων για αναψυχή και χαλάρωση, αποκομίζει αμέσως την εντύπωση ότι αυτό το μέρος έχει δημιουργηθεί για όλες και όλους, σαν να τους γνωρίζει προσωπικά.

Σταματώντας ξανά και ξανά στη διαδρομή για να σχολιάσουμε εικόνες, μυρωδιές και ήχους, φτάσαμε τελικά στο πάρκο του Cinquantenaire. Ο καιρός ήταν με το μέρος μας, οπότε απολαύσαμε τον ήλιο και τα γρασίδια, καθώς και την αψίδα, η οποία ανεγέρθη σε ανάμνηση της πεντηκοστής επετείου της ανεξαρτησίας του Βελγίου.

Στη συνέχεια επιστρέψαμε στο κέντρο. Μετά από μια στάση για φαγητό (βλέπε παρακάτω 😉), περπατήσαμε στην πολύβουη Grand-Place (Μεγάλη Πλατεία), η οποία θεωρείται μια από τις ομορφότερες της Ευρώπης (ορίστε, για να μην λέτε ότι δεν κάναμε τίποτα το mainstream).

Ενώ ο καιρός άρχισε να συννεφιάζει, απομακρυνθήκαμε πάλι από τα κεντρικά (και πολύ τουριστικά) στέκια και κατευθυνθήκαμε προς τα νοτιοανατολικά της πόλης, καθώς θέλαμε να πιούμε τον καφέ μας σε ένα μπαρ με γάτες (αλήθεια). Εννοείται και πάλι ότι στα μισά του δρόμου κάναμε μια μεγάλη στάση για να θαυμάσουμε τη θέα που απλώνεται κάτω από την Μεγάλη Ρόδα στην Place Poelaert (Grande Roue ή αλλιώς «The View»). Φτάνοντας στο γατοκαφέ απογοητευτήκαμε από την αναμονή που υπήρχε για να μπούμε μέσα – ήταν και Σάββατο απόγευμα – οπότε καθίσαμε σε ένα κοντινό μπαρ και απολαύσαμε ζεστό καπουτσίνο και σπιτική λεμονάδα με φράουλα και μέντα.

Το βραδάκι ξεκουραστήκαμε και βγήκαμε αργούτσικα ίσα-ίσα για να δοκιμάσουμε μια τοπική μπιρίτσα (ή και δυο ή και τρεις).

Την επόμενη μέρα επισκεφτήκαμε την περιοδική έκθεση Tracks of Modernity στο Μουσείο Καλών Τεχνών στο Παρίσι, διότι… δεν αγοράσαμε τα σωστά εισιτήρια (το σχέδιο ήταν να δούμε την πτέρυγα με τα διάσημα έργα του Magritte). Η έκθεση ήταν σύντομη κι ευχάριστη, αλλά ίσως θα άξιζε περισσότερο να δούμε κάποια από τις μόνιμες συλλογές του μουσείου, όπως για παράδειγμα την πτέρυγα με τα έργα του Magritte. Άλλη μια προσθήκη λοιπόν στη λίστα με τα μέρη που θα επισκεφτούμε στο επόμενο ταξίδι μας στις Βρυξέλλες.

🍽 Τι φάγαμε τελικά; Η διεθνής κουζίνα έχει την τιμητική της στις Βρυξέλλες, παράλληλα με πολλές vegetarian και vegan επιλογές, όπως σε κάθε μεγάλη ευρωπαϊκή πόλη που σέβεται τον εαυτό της και τους πολίτες της. Η τοπική κουζίνα πάλι περιλαμβάνει μύδια, τηγανητές πατάτες και ορισμένα γλυκά εδέσματα όπως βάφλες και σοκολατάκια. Αν μπορείτε να διαθέσετε λίγα περισσότερα χρήματα, αξίζει να γευματίσετε σε ένα καλό εστιατόριο που σερβίρει τυπικά πιάτα της βελγικής κουζίνας. Εμείς πήγαμε στο «La Roue d’Or» πολύ κοντά στην Grande-Place. Δοκίμασαμε τα μύδια με λευκό κρασί και σκόρδο καθώς και το παραδοσιακό πιάτο Carbonade «à la flamande» με μοσχαρίσιο κρέας. Από πάνω κουμπώσαμε μια βάφλα με σαντιγί, φράουλα και μπανάνα σε ένα από τα δεκάδες ζαχαροπλαστεία δίπλα στο Manneken Pis, το περίφημο άγαλμα που κάνει την ανάγκη του σε δημόσια θέα. Δοκιμάσαμε και κάτι σοκολάτακια, αλλά τα βρήκαμε ψιλοαδιάφορα, σε σημείο που σχεδόν ξεχάσαμε να τα αναφέρουμε εδώ.

• 

• 

🍻 Όπως αφήσαμε να εννοηθεί παραπάνω, από ένα ταξίδι στις Βρυξέλλες δεν μπορεί να λείπει η επίσκεψη στις διάσημες μπιραρίες της πόλης, όπου αφθονούν οι βαρελίσιες μπίρες αλλά και οι μπίρες σε μπουκάλι. Μην ξεχάσετε να δοκιμάσετε μπίρες με γεύσεις φρούτων και υψηλότερο αλκοόλ από τα ελληνικά δεδομένα αλλά και μπίρες από βαρέλι ώστε να νιώσετε σαν να βρίσκεστε σε ταινία παρακολουθώντας το περίφημο σερβίρισμα με απομάκρυνση του περιττού αφρού από την μπαργούμαν ή τον μπάρμαν.

Και κάποιες πρακτικές πληροφορίες:

🚈 Συγκοινωνία. Το εισιτήριο μίας διαδρομής του μετρό κοστίζει 2,60 ευρώ. Συμφέρει να αγοράσει κανείς την ημερήσια κάρτα απεριορίστων διαδρομών στα 8 ευρώ ή να κάνει έναν πολύ καλό προγραμματισμό της διαδρομής που θέλει να ακολουθήσει, ώστε να αποφύγει τα άσκοπα πήγαινε-έλα. Χρησιμοποιήσαμε ελάχιστα τα ΜΜΜ, οπότε μάλλον δεν είμαστε οι κατάλληλοι να σας μιλήσουμε γι’αυτά.

🏨 Διαμονή. Η αλήθεια είναι ότι οι τιμές των ξενοδοχείων και των Airbnb είναι αρκετά τσιμπημένες. Μια εναλλακτική και οικονομικότερη λύση είναι τα χόστελ. Εμείς μείναμε στο Generation Europe Youth Hostel, σε ιδιωτικό δωμάτιο (δηλαδή ήμασταν μόνοι μας, δεν το μοιραζόμασταν με άλλα άτομα). Φυσικά ο χώρος είναι λιτός, δεν περιμένει κανείς να συναντήσει τις ανέσεις ενός ξενοδοχείου, αλλά μείναμε πολύ ευχαριστημένοι από την καθαριότητα, την εξυπηρέτηση και το πρωινό και θα το ξαναπροτιμήσουμε στα επόμενα ταξίδια μας στις Βρυξέλλες. Επιπλέον, η τοποθεσία του δεν είναι καθόλου κακή, ένα μόλις τέταρτο με τα πόδια από τα σημεία όπου μαζεύεται η νεολαία για να πιει και να διασκεδάσει. Ίσως θέλει λίγη περισσότερη προσοχή επιστρέφοντας αργά το βράδυ, αλλά αποφεύγοντας τα σκοτεινά στενά δεν νομίζουμε ότι η περιοχή είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη.

Σύντομο και χαλαρό, λοιπόν, το ταξιδάκι μας. Ποιες είναι οι σκέψεις σας πάνω στο slow travelling; Το απολαμβάνετε όσο κι εμείς ή νιώθετε ότι «χάνετε κάτι» από την εμπειρία του ταξιδιού αν δεν δείτε περισσότερο γνωστά και δημοφιλή αξιοθέατα;

Γράψτε μας επίσης αν σας αρέσουν αυτού του είδους τα άρθρα ή αν προτιμάτε πιο κλασική θεματολογία (βιβλία, lifestyle). Αν ναι, θα σας ενδιέφερε να σας δίνουμε περισσότερα ιστορικά στοιχεία για κάθε τόπο ή πληροφορίες για την αρχιτεκτονική των μνημείων που βλέπουμε;

Να έχετε μια υπέροχη μέρα!

Εύη και Γιάννης