Φίλες μου, φίλοι μου και τα λοιπά,

Γράφω σήμερα με την χαρά και την ελευθερία που γράφω πάντα στο “TWS”. Χωρίς κάποιο έλεγχο, χωρίς να με ενδιαφέρει ποιος ενδιαφέρεται να διαβάσει αυτό το κείμενο. Δεν θέλω να σας κουράσω όμως με αυτά – άλλωστε τα έχουμε πει ξανά κι εγώ και η Εύη.

Είναι πρωί Κυριακής και ακούω στο Spotify τραγούδια της Ichiko Aoba με τίτλους σε ένα αλφάβητο που δεν μπορώ να διαβάσω. Πριν λίγο διάβασα το περιοδικό «Κ» της Καθημερινής και βρήκα στις σελίδες του αυτή τη μουσική πρόταση.

Έχω χαλαρώσει και αναρωτιέμαι. Γιατί περνάει έτσι άχαρα η εβδομάδα μας; Γιατί πάντα χαλαρώνουμε το Σαββατοκύριακο; Θα έπρεπε η ζωή να είναι γεμάτη με περισσότερες απολαύσεις.

Ο εργοδότης σου φωνάζει. Ίσως όχι σε σένα, αλλά και πάλι σε συγχύζει. Η τηλεόραση ακούγεται δυνατά. Και αν όχι η τηλεόραση, ίσως οι ειδήσεις στα social media που σε κατακλύζουν συνεχώς – έχουν βρει κι αυτές τον τρόπο τους να ακούγονται δυνατά. Νέα μέτρα. Οι επόμενες δύο εβδομάδες είναι κρίσιμες. Γεμάτα νοσοκομεία και ανεμβολίαστοι.

Ο χρόνος για να στείλεις ένα μήνυμα σε ένα φίλο μειώνεται, τα αδιάβαστα βιβλία στη λίστα σου αυξάνονται και οι στιγμές χαλάρωσης είναι λίγες. Ίσως η ανάγκη να γίνουμε ευαίσθητοι και πάλι, να είναι η πιο σημαντική από τις ανάγκες μας σήμερα. Τις προάλλες συζητήσαμε σε μια παρέα την ιεράρχηση των βασικών αναγκών όπως είναι το φαγητό, το σεξ και ο ύπνος. Σήμερα, νομίζω θα έβαζα πρώτη την ευαισθησία. Σε έναν κόσμο που κινείται συνεχώς όλο και πιο γρήγορα, η ανάγκη να χαθούμε μέσα στις σκέψεις μας, να κάνουμε λάθη και πάνω από όλα να ακούσουμε τους ανθρώπους γύρω μας πρέπει να έρθει στο προσκήνιο.

Ας προσπαθήσουμε έστω σήμερα που είναι Κυριακή. Και από αύριο ας αναλωθούμε και πάλι σε καβγάδες μέσα σε παραγεμισμένα λεωφορεία. Ας αγκαλιάσουμε το φίλο που φοβάται, ας δείξουμε λίγη αγάπη πρώτα στον εαυτό μας. Τουλάχιστον να έχουμε να λέμε ότι σήμερα προσπαθήσαμε.