Επανάσταση στον τρόπο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας ή ακόμα μια μόδα της εποχής; Όποια κι αν είναι η απάντηση, τα podcast ήρθαν για να μείνουν κερδίζοντας συνεχώς έδαφος στην καθημερινότητά μας.

Καλησπέρα, παιδιά! Εύη εδώ 🙋🏻‍♀️ (αλλά θα εμφανιστεί κι ο Γιάννης στο #part2).

Η αλήθεια είναι ότι είμαι οπτικός τύπος. Ενώ λατρεύω τη μουσική κι έχω κάνει για (πολλά) χρόνια μαθήματα βιολιού και πιάνου, κάπου το χάνω αν πρέπει να παρακολουθήσω μια ραδιοφωνική εκπομπή, μια συνέντευξη ή μια διάλεξη/παρουσίαση η οποία δεν συνοδεύεται από εικόνες. Αποσυντονίζομαι και αφαιρούμαι και – αν έχω τη δυνατότητα, σε περίπτωση που αυτό που παρακολουθώ είναι ηχογραφημένο κι αποθηκευμένο κάπου – επανέρχομαι ξανά και ξανά σε ορισμένα σημεία για να τα κατανοήσω. Άργησα λοιπόν να ξεκινήσω την ακρόαση podcast, νομίζοντας ότι θα βαρεθώ στο πεντάλεπτο.

Ο δισταγμός μου υπερνικήθηκε όταν συνειδητοποίησα πόση ώρα χάνω καθημερινά στο μετρό στη διαδρομή σπίτι-δουλειά (και το αντίστροφο). Επιπλέον, βρίσκω την ανάγνωση βιβλίων κουραστική, αν όχι ανέφικτη, σε δημόσια θέα στα ΜΜΜ, τα οποία είναι συνήθως γεμάτα με κόσμο και κυρίως με πορτοφολάκηδες 🙄. Η ακρόαση podcast, από την άλλη, δεν δεσμεύει τα χέρια και τα μάτια σου, οπότε μπορείς να ακούς και ταυτόχρονα να είσαι σε επιφυλακή για επίδοξα κλεφτρόνια.

🏺 Ξεκίνησα με το podcast του Archaeostoryteller, τον οποίον γνωρίζει πλέον πολύ καλά σύσσωμο το ελληνικό Instagram. Ο Θόδωρος Παπακώστας, διδάκτωρ κλασικής αρχαιολογίας, έχει ένα μοναδικό ταλέντο στο να επικοινωνεί την αρχαιολογική γνώση με τρόπο απλό και κατανοητό, ο οποίος σε προσκαλεί να τον ακούσεις με προσοχή περνώντας από το ένα επεισόδιο στο άλλο χωρίς διακοπή. Το λεξιλόγιό του είναι πλούσιο και προσιτό, όπως αρμόζει σε έναν επιστήμονα, ο οποίος έχει μελετήσει σε βάθος όχι μόνο την επιστήμη του, αλλά και τους συμπολίτες του, τον σφυγμό μιας ολόκληρης κοινωνίας και την κουλτούρα της, τα ερεθίσματα και τις προτιμήσεις των νέων.

Αν κι αρχαιολόγος η ίδια, απολαμβάνω να φρεσκάρω στη μνήμη μου αποσπάσματα από τη μυθολογία ή ακόμα και (γιατί όχι;) να εμπλουτίζω τις γνώσεις μου πάνω στην αρχαιολογία και την ιστορία. Χρειάζεται πολλή προσοχή για να κάνει κάποι@ δημόσια αρχαιολογία χωρίς να αγγίξει ευαίσθητες χορδές που σχετίζονται με την συλλογική μνήμη και ταυτότητα, με προκατασκευασμένα εθνικά αφηγήματα και παγιωμένες (συχνά οπισθοδρομικές) απόψεις περί παρελθόντος και πολιτιστικής κληρονομιάς. Ή μάλλον, για να το θέσω πιο σωστά, χρειάζεται πολλή προσοχή για να κάνει κάποιος όλα τα παραπάνω με σωστό κι εποικοδομητικό τρόπο. Γιατί οι ευαίσθητες χορδές πρέπει να αγγίζονται, αλλά να αγγίζονται υπεύθυνα, καλοπροαίρετα, με σεβασμό, κατανόηση στις ρίζες και τις αιτίες τους, μεράκι κι όραμα για το μέλλον.

Κι ενώ ορισμένες (λίγες!) φορές βρίσκω κάποια σημεία υπεραπλουστευμένα ή συνοφρυώνομαι με διάφορα τραγούδια κι ατάκες από ελληνικές σειρές που παρεμβάλλονται και δεν είναι του γούστου μου, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω το ταλέντο και την προσωπική δουλειά που απαιτούνται για να βγει ο αρχαιολόγος από τη βιβλιοθήκη ή το σκάμμα του, να εκλαϊκεύσει και να επικοινωνήσει την επιστήμη του, ώστε να την καταλάβεις κι εσύ που σπούδασες μαθηματικά. Κάτι που εγώ – κι οι περισσότεροι συνάδελφοι μάλλον – θα δυσκολευόμασταν πολύ να φέρουμε εις πέρας τόσο επιτυχημένα. Με μικρά επεισόδια των 15-20 λεπτών προτείνω ανεπιφύλακτα το συγκεκριμένο podcast σε περισσότερο ή λιγότερο πεπαιδευμένο σε αρχαιολογικά θέματα κοινό.

💬 Στη συνέχεια η φίλη μου η Δήμητρα μου πρότεινε να ακούσω τα Μικροπράγματα του Άρη Δημοκίδη. Αρχικά παραξενεύτηκα γιατί είχα συνδέσει τον συγκεκριμένο δημοσιογράφο με το εύπεπτο και διασκεδαστικό περιεχόμενο στην στήλη του Μικροπράγματα στην σελίδα της Lifo. Διαψεύστηκα όμως διότι η δουλειά που κάνει στα podcast κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου φανερώνει ότι έχει προηγηθεί λεπτομερής μελέτη του αντικειμένου με το οποίο κάθε φορά καταπιάνεται. Παράλληλα, εντάσσει με πολύ καθαρές γραμμές σε κάθε επεισόδιο τον προσωπικό του συλλογισμό και προβληματισμό, ωθώντας τον ακροατή να προβληματιστεί κι αυτός με τη σειρά του, να σκεφτεί, να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει.

Εκτίμησα ιδιαίτερα το επεισόδιο για την συνέντευξη του Μαστοράκη στο Πολυτεχνείο, για τον Τάσο Ξιαρχό και για τον Κούβελα. Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότερ@ από εσάς έχετε ήδη πέσει πάνω σε κάποιο επεισόδιο, αλλά αν σας προβληματίζει η έκτασή τους και δεν έχετε καθίσει ακόμα να τα ακούσετε ολόκληρα, σας προτρέπω να το κάνετε το συντομότερο δυνατόν. Σίγουρα δεν θα χάσετε τον χρόνο σας!

Bonus στο part2: Το podcast που δεν είναι podcast.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας podcast; Γράψτε μου τι ακούτε για να πάρω ιδέες!

Να προσέχετε τι ακούτε και τι σκέφτεστε για τον εαυτό σας και τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Καλή εβδομάδα,

Εύη