Είχα ανάγκη να διαβάσω ένα σύντομο, αλλά περιεκτικό και πλούσιο σε νοήματα βιβλίο. Τα «Μικρά πράγματα σαν κι αυτά» της Claire Keegan που κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο κατάφεραν αβίαστα να με κρατήσουν συγκεντρωμένη και γοητευμένη στις 120 σελίδες τους.

Λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 1985, στο Νιου Ρος της Ιρλανδίας, ο Μπιλ Φέρλονγκ, πατέρας πέντε κοριτσιών και ιδιοκτήτης μια μάντρας που εμπορεύεται καυσόξυλα και κάρβουνα, παραδίδει μια παραγγελία στο τοπικό μοναστήρι. Εκεί θα έρθει αντιμέτωπος με μια κατάσταση που γρήγορα θα τον οδηγήσει σε μια μεγάλη απόφαση: θα δράσει ή θα συνεχίσει ανενόχλητος την ήρεμη καθημερινότητά του; Το προσωπικό του παρελθόν θα παίξει καίριο ρόλο στις αντιδράσεις του, καθώς έχει διαμορφώσει – και συνεχίζει να διαμορφώνει – τον τρόπο με τον οποίο ο Μπιλ αντικρίζει τη ζωή.

Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μού έγινε αμέσως εξαιρετικά συμπαθής. Εργατικός, προσεκτικός, συνεπής, γενναιόδωρος και ευγνώμων για την οικογένειά του και τις μικρές καθημερινές στιγμές της ζωής, δουλεύει και συντηρεί το σπίτι του με αξιοπρέπεια και αγάπη. Με συγκίνησε ιδιαίτερα η τρυφερότητα με την οποία μιλάει στις κόρες του, ενώ ένιωσα ότι έχει αναπτύξει μια βαθιά και ειλικρινή σχέση με την σύζυγό του, παρά την ένταση που διαφαίνεται σε κάποια σημεία. Όταν εμφανίζονται οι κατάλληλες συνθήκες, ο Μπιλ αποδεικνύει ότι δεν είναι μόνο τυπικά ένας καλός επιχειρηματίας και οικογενειάρχης που περιορίζεται στο να γεμίσει το τραπέζι του. Αντιθέτως, διέπεται από μια βαθύτερη αίσθηση του χρέους να συντρέξει και να βοηθήσει τους αδύναμους, αναγνωρίζοντας την δική του ευ-τυχία και το προνόμιό του στη ζωή.

Η Claire Keegan περιγράφει τοπία, ανθρώπους και σκηνές, χωρίς να πλατειάζει. Μέσα σε λίγες σειρές ή στο πλαίσιο ενός σύντομου διαλόγου, καταφέρνει να σκιαγραφήσει προσωπικότητες και να μεταδώσει την ατμόσφαιρα μιας πόλης, ενός μοναστηριού, ενός σπιτικού. Ψυχογραφεί τα πρόσωπα της ιστορίας και δεν μας αφήνει περιθώριο να το σκεφτούμε πολύ: τα συμπαθούμε ή τα αντιπαθούμε μόλις τα γνωρίσουμε. Μέσα από την συμπεριφορά του Φέρλονγκ, μιλά με δηκτικό ύφος για την κοινωνία στις μικρές πόλεις, την Εκκλησία και τους θεσμούς της. Κατά βάση, όμως, μιλάει για την γενναιότητα που απαιτείται ώστε να επιλέγουμε να πράττουμε το «σωστό», ακόμα κι αν αυτό μάς βγάζει από την βολή μας.

Μου άφησε μια πολύ θετική γεύση και αισιοδοξία αυτό το βιβλίο, παρά το βαρύ και δύσκολο θέμα που πραγματεύεται. Η δε γραφή της Keegan είναι πολύ ευχάριστη, ο λόγος ρέει εύκολα με ξεκάθαρες προτάσεις και νοήματα. Θα αναζητήσω σύντομα τα υπόλοιπα βιβλία της!

Εσείς έχετε διαβάσει τα «Μικρά πράγματα σαν κι αυτά» ή κάποιο άλλο βιβλίο της συγγραφέως; Θα χαρώ πολύ να τα πούμε στα σχόλια!

Εύη