Ένας από τους αναγνωστικούς μου στόχους για το 2025 είναι να διαβάσω περισσότερη κλασική λογοτεχνία και μάλιστα να ξαναπιάσω στα χέρια μου συγγραφείς, οι οποίοι στο παρελθόν δεν μου είχαν αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις. Ξεκίνησα, λοιπόν, με τον διασημότερο ίσως Ρώσο συγγραφέα του 19ου αιώνα, τον Ντοστογιέφκσι, ο οποίος στο μυαλό μου έχει λάβει από παλιά τον τίτλο του «κλασικότερου των κλασικών» μαζί με τον Ντίκενς και τον Ουγκό (μάλλον κάπως αυθαίρετα, η προσωπική λίστα της κάθε αναγνώστριας διαφέρει). Άκουσα στο Spotify ένα απόσπασμα από το «Έγκλημα και Τιμωρία», το γνωστότερο έργο του, το οποίο όμως δεν κατάφερα για ακόμη μια φορά να ολοκληρώσω· είχα ήδη προσπαθήσει να το διαβάσω ανεπιτυχώς στο παρελθόν.

Τη λύση έδωσε το #bookclub2, η διά ζώσης λέσχη ανάγνωσης στην οποία συμμετέχω. Στόχος της λέσχης: να διαβάζουμε μικρά σε έκταση βιβλία (συνήθως κάτω από 200 σελίδες). «Οι Λευκές Νύχτες» του Ντοστογιέφσκι ήταν το βιβλίο που επιλέχθηκε για τους μήνες Ιανουάριο-Φεβρουάριο, μια νουβέλα 100 περίπου σελίδων, στην οποία παρακολουθούμε τη γνωριμία και τις συνομιλίες που ακολούθησαν σε διάστημα τεσσάρων νυχτών ανάμεσα στους δύο κεντρικούς ήρωες του βιβλίου.

Ο άντρας, του οποίου το όνομα δεν μας γίνεται ποτέ γνωστό, (αυτο)παρουσιάζεται ως ένας ονειροπόλος και απομονωμένος χαρακτήρας, που δεν έχει καταφέρει να συνάψει στενές σχέσεις με κανέναν, παρά τα 8 χρόνια παραμονής του στην Πετρούπολη. Εκφράζει την τεράστια ανάγκη του να συνδεθεί, κυρίως με το άλλο φύλο, να «εξομολογηθεί» τις ανησυχίες και τα βάσανά του, να μοιραστεί τα συναισθήματα και την ζωηρή φαντασία του. Η Νάστενκα, πολύ νεαρή σε ηλικία, έχει μεγαλώσει στο αυστηρό περιβάλλον του σπιτιού της γιαγιάς της και φαίνεται ότι αποζητά κι αυτή, με τον δικό της τρόπο, τη σύνδεση και την επικοινωνία.

Δεν θα εισέλθω σε λεπτομέρειες της πλοκής, η οποία μου φάνηκε εξάλλου αρκετά προβλέψιμη όσο εξελισσόταν η ιστορία. Η επαφή των ηρώων καθώς και η κατάληξη της σχέσης τους παραλληλίζονται συχνά με τις σημερινές, ερωτικές κυρίως, σχέσεις: δεν είναι τυχαίο ότι το βιβλίο έχει γίνει viral στην άλλη γνωστή πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης. Προσωπικά, ούτε ένιωσα να με αγγίζει σε βάθος το περιεχόμενο, ούτε να με μαγεύει η γραφή. Σίγουρα έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε τον πρωταγωνιστή, ο οποίος φαίνεται ότι δεν καταφέρνει να «ολοκληρωθεί» ως προσωπικότητα, παρά μόνο όταν ερωτεύεται κι όταν μια γυναίκα τού δίνει επιτέλους λίγη σημασία, για τους δικούς της λόγους (ποιους;). Τελικά, μου φαίνεται περισσότερο μεμψίμοιρος και απεγνωσμένος για ανθρώπινη επαφή και κατανόηση, παρά ονειροπόλος, κάτι που σε ορισμένα σημεία προκαλούσε την συμπάθειά μου, ενώ σε άλλα με απογοήτευε.

Είναι πολύ πιθανό ότι ο Ντοστογιέφσκι δεν μου ταιριάζει εν τέλει.

Ο Αντώνης διάβασε επίσης το βιβλίο, έχει παρόμοια άποψη, αλλά δεν είναι παρλαπίπας σαν εμένα, οπότε δεν έγραψε τίποτα, του διάβασα απλώς το κείμενό μου, μου απάντησε «μπράβο, ωραίο, ανέβασέ το» και τέλος (expose).

Εσείς πώς τα πάτε με τους κλασικούς συγγραφείς; Δεχόμαστε ευχαρίστως προτάσεις!

Εύη